Það orti mitt fæðri ….

+   +   +

Venni (þenns Veigu, og fæðri mitt) var áhugamenni mikið um einföld skáldamál og ljóðagerði. Sérstaklega hrifið var þenn af vesturíslendíngi því er Káinn (KN) var kallað, og sem gerði kímin ljóð, eins og t.d.: ”Ekki efast ég um sannleikskraftið, að sælla er að gefa en þyggja á kjaftið!”.

Var það afar oft að fæðri mitt sat með vinum sínum að teiti við að annaðhvort tefla, eða að botna hverra annara hálfkveðin vísi. Höfðu þau öll af þessu mikið og oft all hávært gaman.

Eitt þessara vísubrota fæðris míns (”Timburmenni” kallað) hafði þenn sjálft reynt að botna, en ekki tekist. Lagði þá fram það fyrir vini sín, með það botni sitt sem þenn sjálft þó ekki líkaði. Voru vinin öll sammála um að ekki var botnið gott, en upphafið þó ágætt, en tókst það þó ekki heldur þeim að betur bottna:

HÖGGIN DYNJA SÍ OG Æ, / Æ HÖFUÐIÐ ER AÐ SPRINGA, / HVÍ Í FJANDANUM LÉT ÉG Í GÆR / EKKI FLÖSKIÐ MITT VERA!”

BILD FÆÐRI

[Hér mitt eigið mynd af skáldinu]


+   +   +

Önnur texti á kynhlutlausu máli um ýmis hluti:

Rúnatal Óðins – á kynhlutlausu íslensku máli

>>Pro lingua sana<<. Fyrir heilbrigt túngumál!

Ástríkt Fæðri Alheims og Eingetið Bur Þess 

Kynhlutlaus persónufornöfn og kyngreinandi

Fífli í nágrenni mínu

MÍ TÚ-uppreysnið

Rig Veda um Upphöf alls

Fréttir frá loftgángi mínu

Um blómasáli og sáli sveppa

Það mælti mitt mæðri… af Egli Skallagrímsburi

Endurminningí og annað um merki eitt mér síðan leíngi kært