Tómasarguðspjall á kynhlutlausu máli (1.4.)

– (FYRSTI FASI, FJÓRÐI SKAMMTUR) –

Tómasarguðspjall á kynhlutlausu íslensku máli

Fyrsta Fimmundin (8-12)

STÓRI FÍNI FISKURINN

Yrðíng 8. (1) Og hann seígir: Mannverið er líkt og hyggið fiskari nokkurt, sem varpaði neti sínu í hafið og dró það á land fullt af litlum fiskum. (2) Meðal þeirra fann þann einn stóran og fínan fisk. (3) Þan lét þá smáfiskinn allan tilbaka í sjóinn, og valdi sér hiklaust þann stóra fiskinn. (4) Hveri þenn sem hefur eyru að heyra með, þan heyri. (#Mat.13:47-50. ##Tóm.76; Tóm.107)

VALIÐ EINA

Útleggíng 8Þegar Jesús talar um mannverið hér, vill hann seígja þér að innra með þér áttu að þér hið Fullkomna mannveri, Mannverubarnið, það sem koma skal í lífi þínu og mannkynsins, já, og það sem þegar er til staðar ef þú gætir að. | Mannverið, sem andlega fullkomið, á ekki í neinum vandkvæðum með að áreynslulaust og glatt velja sér þann stóra og fína fiskinn, og sleppa þeim litla. Hver eða hvað er þessi stóri fiskur? | Hann er Valið það besta. Það sem er Öllu Öðru Mikilvægara. Það sem mestu máli skiptir. Og er það ekki þú og Fæðrið, Guð þitt eina? Og Ríkið?| Þekkíngarlega, – er það ekki að vita hveri þú ert, og vita að þú ert Það. Siðferðilega, – er það ekki að þekkja vilja Guðs, vera eitt með þess vilja, og hiklaust gera hann? Samfélagslega, – er það ekki að velja að gera gott og byggja alhliða haldbært þjóðfélag þar sem alli hafa það gott og náttúrunni líður vel af? | Taktu eftir, að Jesús hvetur þig hér til að beita hinu eyranu þínu, innri heyrn þinni. Hér er fólginn, seígir hann, mikilvægur andlegur fjársjóður. – Af hverju sleppir þú litla fiskinum? Hverjir eru þessir mörgu smáfiskar? Hvert er hyggjuvit fiskarsins? Hver er veiðin?

HNEFAFYLLI FRÆJA

Yrðíng 9. (1) Jesús seígir: Sjá, sáðmennið gekk út til sáníngar, og tók hnefafylli af fræjum og dreifði þeim af handahófi. (2) Sum þeirra féllu á veíginn, og fuglar komu og átu þau. (3) Önnur féllu á steina, og þau slógu ekki rótum og gátu ekki vaxið og skotið upp axi. (4) Sum önnur féllu meðal þyrna, og þyrnarnir kæfðu þau og maðkar átu þau. (5) Enn önnur féllu í góðan jarðveg, og þau gátu af sér góða uppskeru: þau gáfu af sér sextíu sinnum, og upp mót hundrað og tuttugu sinnum [meir en útsæðið var]. (#Mat.13:3-9; Mar.4:2-9; Lúk.8:4-8. ##Júd-G.44:1)

ÞRÍR VONDIR OG EINN GÓÐUR

Útleggíng 9Þetta er dæmisaga Jesú um Fjóra Jarðveígi, fremur en dæmisaga hans um Sáðmennið. | Lófafylli þess af fræjum dreifir sáðmennið af handahófi yfir mörkina, en ekki af neinu kæruleysi, heldur ríklega, höfðínglega, svo að hveri þenn sem tekið getur við fræinu geri það. | En þannig er ekki öllum varið. Því miður. Það þýðir að á hverri stundu eru til ýmsir jarðvegir merkur, og bara fáeinir þeirra eru færir um að taka á móti fræinu og láta það slá rót, og vaxa og þrífast, og skjóta kornaxi upp mót himnum. | Alli sem lifa á einmitt þeirri stundu sem Sáðmennið geíngur út að sá, fá ekki fræið til að þroskast eins og það er hannað til að verða; þau flestu okkar eru alltof siðlega og andlega fátæk, þ.e., ófullkomin, til að geta það. | Þetta er þér til viðvörunar! Margi eru þey sem eru kallaði, en bara einstaka eru útvaldi! Vaktu því, og vertu á verði þínum, og sjáðu til að þú getir tekið til þín Fræ Sáðmennisins þegar það fellur úr lófa Þess; og að þú getir hlúið að því og látið það aukast og magnast hundraðfalt! Já sextíufallt, nítíufalt, jafnvel hundrað og tuttugufalt! | Hvernig gera það? Með Trú og Vissu, Auðmýkt, Kærleika og Góðu Verki.| Hvernig gera það? Með því að hiklaust velja þann Stóra Fiskinn þegar þér lukkast að fá hann í net þitt. Hvernig gera það? Með því að ekki renna eftir smásílum í lækjum og pollum, eða eftir Ríkinu á tindum fjalla, né í hyldjúpum hafs og jarðar, heldur með því að leita þér Staðar lífs þíns í Litlu Barni, sjödaga gömlu, og í Sjálfum yður, og með því að elska Guð.| Hvað eða Hvert er þá Sáðmennið? Hvað eða Hveri er Fræið? – Hveri ert sjálfi þú?

* * *

GJÖF LÍFSINS, SKILNÍNGS OG FEGURÐAR: FYRIRHEITIÐ UM GÆFUNA

LAUSIR LOGAR

Yrðíng 10. (1) Jesús seígir: Ég hef sleppt lausum eldi á heiminn, og sjá, ég vaki yfir eldinum enda til þess að hann funar upp. (#Lúk.12:49-50)

Í FORLJÓTUM HEIMI

Útleggíng 10: Hneikslar það þig að Jesús hafi sleppt eldi logandi á heiminn og nú hlúir að honum þar till hann hefur brunnið til enda? | Þá skaltu muna að heimurinn er fullur vanþekkíngar, heimsku, ránglætis, valdníðíðslu, grimmdar og syndar. Eldurinn er tákn þess Heilaga frá fornu fari, og sá kraftur sem hreinsar frá allri synd. Hann fær hreinsað heiminn; hann eyðir ránglætinu, steypir valdníðíngunum af stólum sínum, og útrýmir einokun auðmenna og arðráni þeirra. Jesús vakir yfir þessu verki sínu. | Það væri virkilega athyglisvert, og hneikslandi, ef Jesús ekki væri til í að bera eld að heimi okkar og eyða öllu þessu ílla og rángláta í honum og þeim strúktúrum sem bera þetta allt | En eldurinn brennir ekki bara og eyðir, hann veitir líka hlýju og ljós. Vita skaltu að eldur þinn er eldur Jesú, og hans eldur er þinn. Nærðu eld hans í þínu innra, glæddu hann í hjarta þér, og hræðstu hann ekki, heldur notaðu hann til að veita öðrum hlýju og leiðarljós, og láta hann lausan eins og hæfir á það sem ljótt er og óréttlátt í heimi þínum. Þá ert þú, eins og Ríkið, fegurðarblettur á forljótum heiminum! | Ríkið er hér og nú hið innra með yður, seígir Jesús, en það er líka útbreytt yfir allann heiminn. Þetta tignarveldi Fæðrisins í því ytra, er sögulega í þann mund að taka sér birtíngu og dýrð, í því komandi Heimsríki sem byggt verður á Vitrænum Kærleika mannvera á milli. | Þar, – í þessu komandi Kærleiksríki, – hefur eíngi neinn áhuga á einkaeign og einokun, enda hafa þar alli allt sem þey þurfa og vilja fá. Það er uppfyllíng við betri aðstæður þess samfélags sem frumkristnin setti á fót (Pos.4:32-35; Did.). | Þetta er vissulega ekki sú eina merkíngin hjá þessari yrðíngu Meistarsins. Í henni má líka sjá Krossfestínguna og Upprisuna sem henni fylgir, og þá Fyrirgefníngu sem þar kemur til fullkomnunar, og sem afgerandi eyðir þeim hefndareldi, sem er persónuleg laun (karma) synda þeirra sem einstaklíngi drýgja. | Hvað má hér að auki sjá og heyra? | Og hvar er þá eldur þinn? Hvar geymir þú hann, og hvað gerir þú við hann?

* * *

TVEIR HEIMAR LÍÐA HJÁ

Yrðíng 11. (1) Jesús seígir: Þessi himinn mun líða hjá, og himininn ofan hans mun líða hjá. (2) Þey dauðu eru ekki lifandi, og þey lifandi munu ekki deyja. (3) Á þeim dögum þá er þér átuð það sem er dautt, þá gerðuð þér það lifandi. Nær þér eruð í Ljósinu, hvað munuð þér þá gera? (4) Á þeim deígi sem þér voruð ein, þá urðuð þér tvö. En þegar þér verðið tvö, hvað munið þér þá gera? (#Mat.24:35; Mar.13:31; Lúk.21:33; Lúk.16:17; Mat.5:8. ##Fil-G.73:19-20)

SÁ SJÖUNDI ER Í ÖLLUM

Útleggíng 11Óskiljanlegt er þetta við fyrstu sýnEn síðan seígir mér hugur svoÞessi yrðíng er í fyrstu um heimsmyndina, og þjónar sem viðvörun til þeirra sem innri eyru hafa, og vilja lifa. | Þessi himinn, og sá ofan hans, sem Jesús talar um, höfðar til þessa tveggja heima okkar, þess innra og þess ytra, sem hér eru kallaðir himnar, af því að þeir eru einúngis andlega séðir. Það liggur fyrir þessum tveim heimum eða himnum, að líða hjá að lokum. Þetta eru þeir himnar sem eru leíngst eða dýpst niðri af fleiri himnum. | Oft eru himnarnir hafðir þrír að tölu, og sá þriðji þá sem Himnaríki Fæðrisins, þar sem Lífin (þau andlega liffandi) safnast bæði áður og eftir líkamlegan dauða sinn. En himnarnir eru af öðrum sagðir sjö, og svo seígir mér minn eígin hugur, að svo sé rétt séð, því að himnum þessum eða heimum, öllum sjö, er þegar lýst í fyrstu 35 versum Genesis (Gen.1. –2:4). | Þeir tveir heimar, himnar eða dagar sem nú munu líða undir lok, eru þeir síðustu tveir. Sá sjötti dagurinn, og þá sá sjöundi innra með honum (og reyndar öllum öðrum dögum), munu líða hjá, a.m.k. að sinni. En það mannveri, sá andi og sú sál, sem hefur komið sér fyrir í fimmta deíginum, það hefur fundið Lífið sitt hið Sanna í Sjöunda deíginum, þ.e., hið innra með sér, meðan það var í þeim Sjötta og ytra, – og það Lífið mun aldrei líða hjá. | Þetta mannveri mun sannarlega lifa áfram í faðmi Fæðrisins. En þey sem eru Lifandi Dauði þegar í þessum heimi, munu ekki lifa, heldur deyja með heiminum og líkama sínum. Það eru þey sem hafa verið að sífleygjast eftir litlum fiskum, og þá ekki fundið sjálfa sig. | En ef þetta skírir eilítið fyrstu tvö versin, hvað þá um það þriðja og það fjórða? | Þeir tímar voru yðar að þér átuð lík, seígir Jesús, og líkin nærðu yður og komu til lífs í líkömum yðar. Og svo komu þeir tímar að ykkur líkaði ekki líkátið, og þá yfirgáfuð þér sáttmálann við Nóa (Gen.9:1-4) – funduð hann ljótan og ógeðfelldan – og fóruð þá eftir því eldra og fallegra guðsorðinu (í Gen.1:29). Þér átuð þá einúngis jurtir, ávexti og fræ, og slíkt sem ekki þarf að gera að líki til að neyta. Líka þetta varð lifandi í yður. En hvað gerið þér þegar þið komið í Ljósið (í fjórða himni)? Þá etið þér Lífið, sem er Orðið, og það gerir yður Lifandi. Og þér eruð sjálf þetta Líf. | Hvað gerið þér þá þegar þér verðið tvö? Þegar þér hafið fyrst verið ein og heil, og þér þess vegna hafið fundið Ljósið, og Jesús verið með yður, hvað gerið þér þá? – Þér verðið aftur ein, eitt með Lósinu í dýrð þess. – Af hverju? Því í anda og sannleika ert þú Það!

FARIÐ TIL JAKOBS

Yrðíng 12. (1) Læríngin seígja við Jesús: Vér vitum að þú munt fara frá okkur. Hveri á þá að vera þenn stóra yfir oss? (2) Jesús seígir við þau: Hvaðan sem þér eruð komin, eigíð þér að fara til Jakobs hins réttláta, en fyrir hann hafa himinn og jörð orðið til. (#Post. 15:1-35; Post.21:17-26; 1.Jak.1.1-5; 1.Mós.28:11-16; 1.Mós.32:24-30; 1.Mós.35:9-13; ##Jak.apo.15:15-16:15; 1.Jak.opi; 2.Jak.opi)

OG ÁSTUNDIÐ TRÚ, AUÐMÝKT, ÁST OG VERK

Útleggíng 12Þetta fjallar um hveri Jesús vilji láta taka yfir arfinn eftir hann sem andlegt leiðtogi hreyfíngarinnar. | Hann valdi út til þessa það mest réttláta manneski sem hann vissi um, – og hann vissi allt um alla, – en það var postuli hans og aðalmenni ebonítahópsins (þeirra fátæku) í Jerúsalem. Þenn var Jakob, sem einnig var þenn sem síðar skrifaði Jakobsbréfið. | Í þeim pistli fordæmir Jakob í sterkum orðum allt óréttlæti og allan yfírgáng valdamanna og auðugra, og boðar frelsun gegnum Auðmýkt og Ást, Trú og Verk, – þannig ekki gegnum Sola-Fide, þ.e., gegnum Einúngis Trúna, sem Paulus síðar kom að boða, og eftir honum Lúther. | Þessi sola-fide kenning er hvergi sjáanleg í því elsta kennslukveri kristninnar (Didaché), sem í stað þess kennir að >>allur tími trúar yðar hingað til kemur yður að eíngu gagni nema þér séuð fullkomni orðni á hinum hinstu tímum<< (Did.xvi). | Sama sagði Jakob: >>Trúin er þér ónýt án verkanna<<. | Jesús vissi hvaða hlutkost hann myndi líða, og hann sagði læríngjum sínum að þey sem honum vildu fylgja yrðu að taka sinn eiginn kross að bera. Jakob var hálfbróðir Jesús og leit til hans sem Guðs Smurða, Messías. Hann skildi vel að líka hann sjálft, eins og Jesús, myndi fá að líða mikla þjáníngu og kvöl, og jafnvel dauðann, fyrir viðleitni sína að ávallt verka samkvæmt vilja Guðs, enda var hann að síðustu – skv. ósiði Gyðínga þeirra tíma, – barinn grjóti til bana. | Eins og Jesús veitti hann ekki viðnám.

+ + +


Kynhlutlaus íslenska þriggja kynja og mannverumynda

Tómasarguðspjall á kynhlutlausu máli (1.1.)

Tómasarguðspjall á kynhlutlausu máli (1.2.)

Tómasarguðspjall á kynhlutlausu máli (1.3)