Niðurstigningarsaga (2) -nær, fjær, og einkynsmál fjær

[texti þetta ver útfært, ekki á einkynsmáli, heldur á því, í reynd kynhlutlausa þríkynsmáli, er leyfir bara hlutveruorðum að halda málfræðilegu kyni sínu, meðan orð sem höfða til persóna eða mannvera verða hvorugkynjuð, og í sumum orðflokkum, fá einnig sérstakt kynhlutlaust mannverumynd. Textið ver birt fyrst í nærgerði þríkynsmálsins, síðan í fjærgerði þess, og að lokum til frekari samanburða, á einkynsmáli því sem líka ver notað í málfræðilegu athugasemdunum um textið neðanmáls]

Um helför Kristí, og hversu þenn(*) heimtaði upp Adam og alla dauða(**) úr helvíti.

Bildresultat för christ and hell

Kapítuli 2 í nærgerði þríkynsmáls

Það var þá er Adam, vort frumskapta fæðri(***), heyrði frá því sagt, að Jésús skírðist í Jórdaná, á þeim tíma er þetta mannveri, Jóhannes, fór úr heiminum, þá brást þenn allkáti(°) við, hallaðist að syni sínu(°°) og mælti svo:  ”Set, sonur!(°°°) Seígðu frá því patríarkíi og þeirri profetíu, er þú heyrðir Mikael höfuðeíngil(+) þér seígja, þá er ég sendi þig til paradísar að leita og kveðja drottin vort þess efnis hvort þenn mundi vilja senda eíngil sitt að færa mér viðarsmjör(++) það, er þar getur af viðarsmjörstré(+++) miskunnar, svo að ég mætti smyrja líkama minn, þá er ég var sjúki(*1), og fá heilsu þar af.” Þá er Set hefir þángað til geíngið þar sem höfuðfeðri(**1) og spáveri(***1) voru, þá spurði þenn og tók svo að mæla:

”Það var,” kvað Set, ”þá er ég fór erindi feðris míns, að ég kom um síðir til hliðs paradísar. Þar var tvennt fyrir, að þar var eldur brennandi að banna sérhveri(°1) aðgaungu, en eíngli að verjast öllum djöflum og öndum syndugra mannvera. En þá er þetta setti hömlur fyrir för mína, nam ég staðar og tók að biðja til guðs. Þá birtist mér þar Michael höfuðeíngill, og mælti þenn svo við mig: ”Ég er sendi(°°1) til þín af drotni. Ég er til þess sett að sía um sérhvers hug. En svo er þér að seíga, Set, að eigi þarft þú með tárum að beiðast þess viðarsmjörs sem í paradís ver, fyrir hönd feðris þíns, þótt þenn svo fársjúki veri(°°°1), af því að viðarsmjör það mun þenn eigi þaðan hafa fyrr en liðið hafa fimm þúsundir og fjögur hundruð ár, en þá mun koma til jarðríkis ynnilegt guðs bur(+1), sjálfi(++1) Kristus, og mun þá gera heilt margt sjúkt fólk, og reisa sumi(+++1) frá dauðum, og þá mun sjálfi Kristur verða skírði(*2) í fljótinu Jórdan. Og þá er þenn stígur úr vatninu, þá mun þenn með viðarsmjöri miskunnar láta smyrja alla(**2) þey(***2) sem á þenna trúa, og mun það verða miskunnarsmjör þeim er endurgetask af vatni og helgu andi(°2), og endurgetnaður(°°2) þeirra til eílífrar sældar.  Það mun og þá verða, að ástsami(°°°2) guðs bur, Jésús Kristur, mun vilja stíga niður undir jarðríkið, og mun þenn þá leiða Adam feðri þitt inn í paradísina til miskunnartrésins.

Erindi þessu, þá er það hafði til Set verið mælt, fögnuðu öll patríarkin stórlega mjög.

Bildresultat för johannes döper jesus

Kapítuli 2 í fjærgerði þríkynsmáls

Það var þá er Adam, vort frumskapta fæðri(***), heyrði frá því sagt, að Jésús skírðist í Jórdaná, á þeim tíma er þetta mannveri, Jóhannes, fór úr heiminum, þá brást þenn allkáti(°) við, hallaðist að syni sínu(°°) og mælti svo:  ”Set, sonur!(°°°) Seígðu frá því patríarkíi og þeirri profetíu, er þú heyrðir Michael höfuðeíngil(+) þér seígja, þá er ég sendi þig til paradísar að leita og kveðja drottin vort þess efnis hvort þenn mundi vilja senda eíngil sitt að færa mér viðarsmjör(++) það, er þar getur af viðarsmjörstré(+++) miskunnar, svo að ég mætti smyrja líkama minn, þá er ég var sjúki(*1), og fá heilsu þar af.” Þá er Set hefir þángað til geíngið þar sem höfuðfeðri(**1) og spáveri(***1) voru, þá spurði þenn og tók svo að mæla:

”Það var,” kvað Set, ”þá er ég fór erindi feðris míns, að ég kom um síðir til hliðs paradísar. Þar var tvennt fyrir, að þar var eldur brennandi að banna sérhveri(°1) aðgöngu, en eíngli að verjast öllum djöflum og öndum syndugra mannvera. En þá er þetta setti hömlur fyrir för mína, nam ég staðar og tók að biðja til guðs. Þá birtist mér þar Michael höfuðeíngill, og mælti þenn svo við mig: ”Ég ver sendi(°°1) til þín af drottni. Ég ver til þess sett að sía um sérhvers hug. En svo ver þér að seígja, Set, að eigi þarf þú með tárum að beiðast þess viðarsmjörs sem í paradís ver, fyrir hönd feðris þíns, þótt þenn svo fársjúki veri(°°°1), af því að viðarsmjör það mun þenn eigi þaðan hafa fyrr en liðið hafa fimm þúsundir og fjögur hundruð ár, en þá mun koma til jarðríkis ynnilegt guðs burr(+1), sjálfi(++1) Kristus, og mun þá gera heilt margt sjúkt fólk, og reisa sumi(+++1) frá dauðum, og þá mun sjálfi Kristur verða skírði(*2) í ánni Jórdan. Og þá er þenn stígur úr vatninu, þá mun þenn með viðarsmjöri miskunnar láta smyrja alla(**2) þey(***2) sem á þenna trúa, og mun það verða miskunnarsmjör þeim er endurgetask af vatni og helgu andi(°2), og endurgetnaður(°°2) þeirra til eílífrar sældar.  Það mun og þá verða, að ástsami(°°°2) guðs burr, Jésús Kristur, mun vilja stíga niður undir jarðríkið, og mun þenn þá leiða Adam feðri þitt inn í paradísina til miskunnartrésins.

Erindi þessu, þá er það hafði til Set verið mælt, fögnuðu öll patríarkin stórlega mjög.

Bildresultat för gate keeper of paradise

Kapítuli 2 á einkynsmáli fjær

Það var þá er Adam, vort frumskapta fæðri(***), heyrði frá því sagt, að Jésús skírðist í Jórdaná, á því tími er þetta mannveri, Jóhannes, fór úr heiminu, þá brást þenn allkáti(°) við, hallaðist að syni sínu(°°) og mælti svo:  ”Set, sonur!(°°°) Seígðu frá því patríarkíi og því profetíi, er þú heyrði Mikael höfuðeíngil(+) þér seígja, þá er ég sendi þig til paradísis að leita og kveðja drottin vort þess efnis hvort þenn mundi vilja senda eíngil sitt að færa mér viðssmjör(++) það, er þar getur af viðssmjörstré(+++) miskunnis, svo að ég mætti smyrja líkami mitt, þá er ég var sjúki(*1), og fá heilsi þar af.” Þá er Set hefir þángað til geíngið þar sem höfuðfeðri(**1) og spáveri(***1) voru, þá spurði þenn og tók svo að mæla:

”Það var,” kvað Set, ”þá er ég fór erindi feðris míns, að ég kom um síðir til hliðs paradísis. Þar var tvennt fyrir, að þar var eldur brennandi að banna sérhveri(°1) aðgöngu, en eíngli að verjast öllum djöflum og öndum syndugra mannvera. En þá er þetta setti hömli fyrir för mitt, nam ég staðs og tók að biðja til guðs. Þá birtist mér þar Michael höfuðeíngill, og mælti þenn svo við mig: ”Ég ver sendi(°°1) til þín af drottni. Ég ver til þess sett að sía um sérhveris hug. En svá ver þér að seíga, Set, að eigi þarf þú með tárum að beiðast þess viðssmjörs sem í paradísi ver, fyrir hönd feðris þíns, þótt þenn svo fársjúki veri(°°°1), af því að viðssmjör það mun þenn eigi þaðan hafa fyrr en liðið hafa fimm þúsundi og fjögur hundruð ár, en þá mun koma til jarðríkis ynnilegt guðs bur(+1), sjálfi(++1) Kristus, og mun þá gera heilt margt sjúkt fólk, og reisa sumi(+++1) frá dauðum, og þá mun sjálfi Kristur verða skírði(*2) í ánu Jórdan. Og þá er þenn stígur úr vatninu, þá mun þenn með viðissmjöri miskunnis láta smyrja alla(**2) þey(***2) sem á þenna trúa, og mun það verða miskunnssmjör þeim er endurgetask af vatni og helgu andi(°2), og endurgetnaður(°°2) þeirra til eílífs sældis.  Það mun og þá verða, að ástsami(°°°2) guðs bur, Jésús Kristur, mun vilja stíga niður undir jarðríkið, og mun þenn þá leiða Adam feðri þitt inn í paradísið til miskunnistrésins.

Erindi þessu, þá er það hafði til Set verið mælt, fögnuðu öll patríarkin stórlega mjög.

Bildresultat för gate keeper of paradise

________

Athugasemdi (skrifuð á kynhlutlausu íslensku einkynsmáli):

(*) kynhlutlaust persónufornafn, mannverumyndi af ”það”. Beygíngi (hér): þenn – þenna – þenni – þenns | þey – þey – þeim –þeirra. Persónufornafnið ”það” ver auðvitað sjálft kynhlutlaust, en það ver mestmegnis notað um hluti, og kann því mörgum finnast það annarlegt að nota ”það” um mannveri, eða þá um guðveri, eins og það hér ver um að ræða. Þó ver það alltaf málfræðilega gángbært að nota ”það” og önnur hlutverumyndi (hvorugkynið) í höfðun til persóna, mannvera, en ekki öfugt.

Persónufornafnið ”þenn” hefur verið myndað utfrá (a) persónu- og ábendíngisfornafninu ”den” í dönsku, norsku og sænsku máli, og (b) lausa samkynsgreininu því ákveðna í þessum málum. Beygíngi þess hafa við haft ýmisleg, t.d. með þolfall eintalsins í sama myndi og nefnifallsins, og á stundum hafa við haft hug á að kastan um þolfalls- og þágufallsmyndunum: þenn – þenni – þenna – þenns, en ofan frágreinda beygínið ver það sem við hér nota.

(**) [allir/allar/öll] > alli,  ver málfræðilega kynhlutlaust (og ekki kyngreinandi) mannverumynd af óákveðna fornafninu ”öll”, og notast hér með höfðun till persóna, útífrá beygíngismynstrinu: i – a – u – s | i – a – um – (r)a. Mannverumyndið ”alli” ver hér í þolfalli fleirtalsins, alla. Valfrjálst ver að nota ”öll” ef man svo vill. [I öðru texta-tilrauni okkar (Jóhhannesarguðspjallið) hafa við haft allmenna munstrið sem svo: i – i – u – s | i – a – um – (r)a, og fundist betur fara á því.]

Þetta beygíngarmynstur mun passa flestum óakveðnum fornöfnum og spurnarfornöfnunum, en t.d. óákveðna ábendíngisfornafnið ”sami” verður að fá annað og eigið beygíngi, t.d.: i – i – a – a | u – u – u – u. Sama gildir ákveðna ábendíngisfornafnið ”þessi”, sem vi’ hér hafa valið að beygja svo: þenna – þenna – þensu –   þensa | þensi – þensi – þessum – þessara. Orðaflokkur fornafna ver ekki sérstaklega stór, og nauðsynlegt mun vera að tékka á hverju og einu þeirra og ákvarða hvert kynhlutlaust beygíngi þeirra fer best á að hafa.

[dauður/dauð/dautt] > dauði, ver kynhlutlaust mannverumynd af lýsíngisorðinu ”dautt”. Þey sem dáið höfðu og um ver fjallað voru persóni, ekki, t.d. veiri, eða mauri. Beygíngismunstur lýsíngisorða í mannverumyndi fylgir sama munstri og því sem gildir fyrir óákveðnu fornöfnin. Það fjallar um að leggja ”i” að stofni, og beygja skv. ofansögðu. Lýsíngisorð eíns og ”farinn” eða ”heimill” myndast þá þannig, [farinn/farin/farið] > farni, [heimill/heimil/heimilt] > heimli, þ.v., farin + i > farni, og heimil + i > heimli. Þessi tvö orð beygjast þá svo í et. og. ft. óakveðninnar: farni – farna – förnu – farins | farni – farna – förnum – farinna; heimli – heimla – heimlu – heimils | heimli – heimla – heimilum – heimila.

Athugið, að þetta beygíngismynstur ver einfaldlega uppástúngi okkar, og það munstur sem við vinnum með einmitt núna, en auðvitað má ákveða eitthvert annað mynstur, ef það þykir oss eða öðrum betra. Þannig hefur ég verið að velta fyrir mér munstrinu: i – i – u – s | i – i – um – ra, og hefur reyndar ekki alveg gefið það hugmyndið upp á bátið.  [Eitt annað pælíngi ver að mannverismyndið af farinn, heimill, búinn, kominn, feiminn, væri að hafa sem ”fari”, ”heimi”, ”búi”, ”komi”, ”feimi”, en það myndi krefjast einhvers annars reglis, eða fylgja uppkomnu konvenzjón, og verður ekki haft uppi hér.]

Eitt hugmynd hvað varðar kynhlutlaust endíngi lýsíngisorða ver að nota ”ó”-endíngið í íslensku máli (sbr. ”halló”, ”púkó”), en þá mundi  lýsíngisorðið vera eins í öllum föllum, tölum og beygíngum. Þetta hygmynd ver þó ekki sett í verkið hér.

Kynhlutlaus mannverumyndi lýsíngarorða vera í brúki bara á frumstigi og í sterku beygíngi, á öllum öðrum stigum og í veikum beygíngum ver hvorugkyninu stránglega fylgt (í þríkynsmáli, þegar lýsíngin fjalla um mannveri/persóni). Mannverumyndið ver valfrjálst. Í staðið fyrir það má alltaf nota hvorugkynið, og sýnist mér það í flestum tilfellum fallegra, eins og eftirfarandi dæmi kanski leiða í ljós:

þetta kona/koni þarna ver skemmtilegi/skemmtilegt – ég var að tala við skemmtilega/skemmtilegt koni áðan – þenn heyrði þetta frá skemmtilegu koni í gær – ég ver farni/farið til skemmtilegs konis núna | þey hittu margi/mörg skemmtilegi/skemmtileg koni á ferðalaginu – ég átti tal við ýmsi/ýmis skemmtilega/skemmtileg koni þar – …….

Hinsvegar fer vel á mannverumyndinu og beygíngi þess hvað varðar [dauður/dauð/dautt] > dauði í titlinu (….alla dauða…), en kanski ver það vankostur eitthvert að þetta fellur saman við karlkynið. Að Jesus heimtaði ”…öll dauð….” frá helvítinu hljómar ekki vel.  Jafnvel þótt við notuðu ofannefnt munstur hér ( i – i – u – s | i – i – um – ra), væri það mun fallegra að seigja að þenn hafi heimtað ”alli dauði” frá helvíti en að tala um ”öll dauð” í staðið. Til þess að fólki veri einfaldara unnt að bera saman og velja milli munstranna, vill ég hér endurbirta dæmi mín frá ofan:

þetta koni þarna ver skemmtilegi – ég var að tala við skemmtilegi koni áðan – þenn heyrði þetta frá skemmtilegu koni í gær – ég ver farni til skemmtilegs  konis núna | þey hittu margi skemmtilegi koni á ferðalaginu – ég átti tal við ýmsi/ýmis skemmtilegi koni þar – …….

– – –

Athugasemd um ofnotkun: Eiginlega ver best að nota kynhlutlutlaus mannverumyndi svo lítið sem mögulegt ver, eða bara þegar þess þarfnast. Til dæmis þegar man vill undvíkja að kalla sjálft sig eða viðmælandi eða þriðja persóni ”það” eða nota hvorugkyns lýsíngisorð um þey. Nokkrum kann lt.d. að finnast það meira viðkunnarlegt eð aviðeigandi að seígja t,d, ”Guð ver góði!” en að seígja, ”Guð ver gott!”

Eða þá þegar þau standa sjálfstætt, t.d. ”alli verða að fara héðan”, ”eíngi má koma híngað”, ”sumi skilja þetta ekki”, etc.. Berið þetta saman við, fyrst: ”öll verða að fara héðan”; ”ekkert má koma híngað”; ”sum skilja ekki þetta”. Berið svo þetta saman við þessi setníngi: ”öll konin á ballinu voru í rauðu kjóli”;  ”ekkert strákanna vissi um málið”; ”sum manneskji vera góð, önnur ekki.”

Hér, í þessu texti ”Niðurstigníngissagnisins”, vera kynhlulausu mannverumyndin í rauninni ofnotuð, en það ver ekki til þess að mæla með því að svo veri gert, heldur til að sýna ”modus operandi” þessara kynhlutlausu mannverumynda.

[Myndi man, þó, generalísera ofnotkun þetta, þá mundu við fá fram eitt enn annað gerð kynhlutlauss íslensks túngumáls, þar sem ”samkyn” yrði eitt ”fjórða kyn” við hlið hinna þriggja, og mannverumyndi ekki leíngur geta tekið með sér hvorugkyn, né auðvitað karlkyn eða kvenkyn, heldur bara ”samkyn”, þ.v., sérstök samkynsmyndi orða. Það mun, heldur ég, ennþá seinna verða. Nema þetta samkyn gleypi bæði ”karli” og ”kerlíngi”, og fæði af sér ”tvíkynsmál”, en það er einmitt það sem hendi með skandinavisk númál okkar, norræn: þrjú kyn redúseruðust til bara utrum (samkyn) og neutrum (hvorugkyn), og væri það svo að man þá einnig hefði uppi radikalt kasusredukzjón eitthvert og að auki einfaldaði beygíngi sagna og lýsíngisorða þá væri íslenska túngumálið nánast eins og systramálin, málfræðilega, en þó ekki lexikalískt.]

(***) Frumtextið hefur hér ”fyrst skapaðr faþer varr”, sem vér hafa normalt útfært á einkynsmálinu sem ”feðri vort” þegar raunkyn ver í fókusi (t.d. í ”feðri vort og mæðri….”). Feðri ver kyngreinandi orð, og erfitt að sjá að raunkyn forfæðris allra mannvera skipti einhverju mál, eiginlega, hvers vegna þá við nota hér nýorðið ”fæðri”, sem ekki ver kyngreinandi. Í sumu átrúnaði í heiminu ver þenna ”fæðri” haldið kvenkyns, þannig sem ”mæðri”, í sumum öðrum sem kynlaust upphaf alls. 

(°) Kynhlutlaust mannverumynd: [allkátur/allkát/allkátt] > allkáti. – Orðið ”þenn” ver auðvitað kynhlutlaust og ekki kyngreinandi persónufornafn, notað sem mannverumynd í staðið fyrir hlutverumyndið ”það”: þenn – þenna – þenni – þenns | þey – þey – þeim – þeirra. ”Það” má nota um bæði mannveri og hluti, ”þenn” ver bara að nota um mannveri, en þó má nota hvort heldur sem ver, mannverumynd eða hvorugkynið með ”þenn”.  Það ver m.ö.o. valfrjálst. ”Þenn var káti” og ”þenn var kátt” ver alveg jafnrétt að seígja.

(°°) ”….syni sínu…”; málfræðilega kynhlutlaust en kyngreinandi mannverumynd. Hér mætti hafa ”…buri sínu…”, en ”burr/bur – bur – buri – burs…” hafa við vilja taka og skilja sem ekki kyngreinandi, og sem mótsvörun á ”fæðri”. Hér mætti þá auðvitað hafa ”barni” sínu í staðið. Þó velja við að hér og í því sem á eftir fer halda kyngreinínginu; Set var maður.

(°°°) Eða með valfrjálsu tvímyndi orðsins í nefnifallinu: ”Set, son” Skv. málfræði íslensks einkynsmáls (sem liggur í grunvelli þríkynsmálsins) ver nefnifallsmynd nafnorðs í númáli ávallt leyft sem tvímyndi nefnifalls í einkynsmálinu. Það sama gildir þá um þríkynsmálið: sonur/son. Þetta þó bara þegar um mannveruorð ver að ræða. Sjá (°°2).

(+) Fyrirbærið ”eíngill”/”eíngil” ver persóni og fær vitaskuld mannverumynd.

(++) Með ”viðsmjöri” ver átt við olíi frá viði eða olíutré.

(+++) olíutré.

(*1) kynhlutlaust mannverumynd af [sjúkur/sjúk/sjúkt] > sjúki. Að nota hvorugkynið, ”sjúkt, ver auðvitað gerlegt, en þykir líklega flestum meira annarlegt.

(**1) ”höfuðfeðri” ver kyngreinandi en málfræðilega kynhlutlaust mannverumyndi. Sögulega séð í vesturlöndum fjallar það um karlmenni som voru ”patríarki” okkar, og því ver þetta orð notað hér. En matríarki hafa einnig fundist, og myndu þey þá kallast ”höfuðmæðri” á þessu máli. ”Höfuðfæðri” myndi hinsveígis ekki vera kyngreinandi. ”Alfæðri” gæti höfðað til þess höfuðguðs sem ekki ver í grunni sér greint eða séð sem karl eða koni. Slíkt ætti að eiga vel við t.d. Heilagt Þrenníngi kristindómsins.

(***1) ”spáveri”, ekki kyngreinandi. Frumtextið hefur ”spámenni”, kyngreinandi.

(°1) Kynhlutlaust mannverumynd: [sérhver/sérhver”sérhvert] > sérhveri, stendur hér sjálfstætt og því betra en að nota hvorugkynið sem slíkt.

(°°1) Málfræðilega kynhlutlaust og ekki kyngreinandi mannverumynd: [sendur/send/sent] > sendi. Hvorugkynið, sent, ver jafngilt, en líklega mörgum annarlegt.

(°°°1) Orðið ”fársjúki” ver málfræðilega kynhlutlaust og ekki kyngreinandi mannverumyndi: [-sjúkur/-sjúk/-sjúkt] > sjúki. Orðið ”veri” mótsvarar ”sé”/”séu”.

(+1) ”burr” = ”barn” eða ”þenn sem ver borið”, upphaflega, í Eddunum, karlkyns, en í einkynsmálinu notað sem mótsvörun ”fæðri”, ”þenn sem fæðir/getur af sér”. Þótt við vel vita að þetta ”burr” var sökulega dreíngbarn, notum vi það samt til að markera að ekkert teólógiskt mikilvægi getur verið í því fólgið að þetta burr vara eitt ”son”.

(++1) Málfræðilega kynhlutlaust og ekki kyngreinandi mannverumynd: [sjálfur/sjálf/sjálft] > sjálfi. Hvorugkynið, sjálft, ver einnig gángbært.

(+++1) Málfræðilega kynhlutlaust og ekki kyngreinandi mannverumynd: [sumur/sum/sjumt] > sumi. Nota má jafnvel hvorugkynið ”sumt”, ef mani ekki þykir það of skrítið.

(*2) Málfræðilega kynhlutlaust og ekki kyngreinandi mannverumynd: [skírður/skírð/skírt] > skírði. Nota má hvorugkynið ”skírt”.

(**2) Málfræðilega kynhlutlaust og ekki kyngreinandi mannverumynd: [allur/öll/allt] > alli (eða ölli). Nota má hvorugkynið ”öll”. Þetta ver í þolfalli fleirtalsins skv. beygínginu: i – a – u – s | i – a – um – ra. Skv. öðru hugsanlegu og áður nefndu (**) beygíngismunstri (i – i – u – s | i – i – um – ra) myndi þetta vera ”…alli þey...”

(***2) Mannverumynd af ”þau”, hér sem ábendíngisfornafn.

(°2) Andið ver að skoða sem persóni, og fær því mannverumynd sem tekur með sér hvorugkyn eða annað kynhlutlaust mannverumynd.

(°°2) Samkvæmt einu regli orðmyndunarfræðis einkynsmáls á sér nefnifall eintalsins oft tvímynd í kynhlutlausa málinu, sem ýmist ver með ”i”-endíngi, eða þá, eins og hér, án endíngis (-ø): endurgetnaður/endurgetnað. Vitaskuld gildir regli þetta ekki um hlutveruorð í þríkynsmálinu, þar sem nefnifallið ver alveg eins og það ver í númálinu. Sjá (°°°).

(°°°2) Málfræðilega kynhlutlaust og ekki kyngreinandi mannverumynd: [ástsamur/ástsöm/ástsamt] > ástsami (= ástríki=ástsamt)

Bildresultat för johannes döper jesus

_____

Einkynsmál

Mínímálfræði íslensks einkynsmáls

Málfræðilega kynhlutlaust íslenskt mál / Nýa málfræðið

Kynhlutlaust íslenskt ”þríkynsmál”. Nokkur frumtök.

 

Niðurstigníngarsaga (1) -nær, fjær, og einkyns fjær

Niðurstigníngarsaga (2) -nær, fjær, og einkyns fjær

Niðurstigníngarsaga (3) -nær, fjær, og einkyns fjær

Niðurstigníngarsaga (4) -nær, fjær, og einkyns fjær

Niðurstigníngarsaga (5) -nær, fjær, og einkyns fjær

Niðurstigníngarsaga (6) -nær, fjær, og einkyns fjær

Niðurstigníngarsaga (7) -nær, fjær, og einkyns fjær

Niðurstigníngarsaga (8) -nær, fjær, og einkyns fjær

Niðurstigníngarsaga (9) -nær, fjær, og einkyns fjær.

Niðurstigníngarsaga (10) -nær, fjær, og einkyns fjær.

_________________

KYNHLUTLAUST ÍSLENSKT TÚNGUMÁL! Það eina sem þarfnast er þetta: (1) hvorugkynjun orða sem höfða til persóna, þ.v., slíkra sem hafa mannverið sem inntak sitt, á meðan hinsvegar kvenkyns- og karlkynsorð sem höfða til hluta og ekki persóna, halda kyni sínu óbreyttu, og (2) – ef fólki finns á því vera einhvert þörf – einnig framsköpun sérstakra kynhlutlausra mannverumynda fornafna og lýsíngarorða, nokkuð sem lætur sig gera á afar einfalt hátt, og svo einnig (3) nýsköpun kynhlutlausra talnaorða, – ásamt því að (4) venja sig við þetta, og áframþróa. – Hér eitt þessara kapítula niðurstigníngissagnisins (kap.2), á þremur kynhlutlausum málískum íslenskum.  # TIL HEILBRIGÐS TÚNGUMÁLS! # PRO LINGUA SANA!