Mínímálfræði íslensks einkynsmáls

– birt febrúar 2019, endurskoðað 2019.08.16 og 09.03. senast endurskoðað í samanburði víð nýtt málfræði 2020-01-06 –
[Athugasemd 2020-07-09: Þessi grein er skrifuð á ”einkynsmálinu”. Síðan þetta fyrst var birt hefur kynhlutlausa málið tekið verulegum stökkbreytíngum í því ”þríkynsmáli” er kynhlutleysir eða ”afmarkar” karl- og kvenkynsorð sem snerta persóni eða gerendi, en viðheldur öllum þremur kynjum í höfðun til hlutveruleika. Þetta sýnist mér nú vera sú einfaldasta leiðin til málfræðilega kynhlutleystrar íslensku, og líklegast sú raunsæasta. – Þetta mál má nálgast með þessum hlekkjum: ”Einföld uppskrift fyrir kynhlutlausa íslensku” og ”Kynhlutlaus íslenska Þriggja kynja og mannverumynda”. Þar er ekki verið að leitast eftir neinni einföldun málsins með t.d. fækkun persóna og kynja eða einfaldaðri sagnbeygíngu, heldur einúngis eftir að kynhlutleysa málið og gera það að máli allra kynja.]

>>pro lingua sana<<

HEILLASYMBÓL

Heillasymból indversks forn- og nútímamenningis

 

Mínímálfræði einhvert, eða örstutt reglugerð yfir íslenskt einkynsmál á grundvelli hvorugkyns (í nærgerði-nær[1]).

+   +   +

I. KAFLI:  HVERNIG MEÐHÖNDLA MÁ ORÐ SKV. FLOKKI ÞEIRRA

1. (a) Öll hvorugkynsorð íslensks númáls má hafa eins, og nota óbreytt, í einkynsmálinu[2], óháð orðflokkum. En hvorgukynsnafnorði má gefa tvímynd í nefnifalli einkynsmálsins skv. kafli III. regli nr. (2) hér að neðan, þó kanski ekki nauðsynlega ráðlegt sé.

Frá þessu ver horfið í Nýa einkynsmálfræðinu. Þetta regli einfaldar þó samt nokkuð einkynsmálið og greiðir veg till viss þróunis þess til reglubundnis, þ.v., till þess að nefnifall slíks hvorugkynsorðs alltaf endi á ”i”-i, hvort heldur þá um sé að ræða stofnlægt ”i” (≥ø), eða stofn + endíngi (≥+i). Það má því vel vera að það verði uppi á tenínginu að lokum. En leíngra fram í þessu reglugerði má sjá að veikt beygð hvorugkynsorð númáls vera séð sem undantekin frá ”i”-endínginu, þótt vel væri hægt að hugsa sér að slík orð líka væru felld undir reglið 1.(a). Við myndum þá hafa orð eins og auga/augiauga – auga – auga | augu – augu – augum – augnafirma/firmi – firma – firma – firma | firmu – firmu – firmum – firma. Og ekki bara t.d. hjól/hjóli – hjól – hjóli – hjóls | hjól – hjól – hjólum – hjóla. Hér ver þó gert ráð fyrir að endíngið veri valfrjálst og þannig samhliða upphaflegu endíngi eða endíngisleysis.

(b) Atviksorð, forsetníngi og samteíngisorð má hafa óbreytt, en þó fer á stundum kanski vel á því að aðhæfa þau eitthvað nýu málalegu umhverfi þeirra (þannig að t.d. spor af karlkyni og kvenkyni séu afmáð úr þeim).

Þetta ákvæði ver óbreytt í nýasta einkynsmálfræðinu, nefnir til dæmi eins og annarsvegar og hinsvegar > annarsveígis og hinsveígis; eignarfall og lýsíngarorð > eignisfall og lýsíngisorð.

(c) Meðal lýsíngarorða, sagnorða og reiknisorða eru karlkyns- og kvenkynsmyndi ekki höfð í brúki og aðeins hvorugkynsmyndin notuð, nema því aðeins að einstök súbjektíf völ krefjist þess í sérstökum persónilegum kríngumstæðum.

Þetta regli ver líka í frumtaki sínu óbreytt í nýa málfræðinu, en þó hefur verið opnað í því fyrir meira notkun á mannverumyndum lýsíngisorða. Tekið ver sem dæmi: ”Ég ver hrætt um að ég getur þetta ekki” > ”ég ver hræddi um að…”; ”Þú ver of feimið” > ”þú ver of feimi.”

(d) Það sama gildir um fornöfn/fornefni, nema hvað varðar persónufornöfnin, þar sem samkynsmyndi þeirra eru ávallt og allmennt notuð ef ekki sérstakt ástæði fyrirliggur til að tilgreyna raunkynið eða kennikynið.

Einnig þetta ákvæði ver óbreytt í nýa málfræínu, nema hvað mannverumyndi vera meira í brúki samkvæmt því síðarnefnda meðal óákveðinna fornafna , aðallega þó bara þegar þau standa sérstætt. Dæmi um slík vera t.d. ”öll” > ”alli”; ”ekkert” > ”eingi”; ”sum”/”sumt” > ”sumi”; ”nokkur” > ”nokkri”; ”hvert” > ”hveri”, m fl. Ástæðið að baki þessu ver að karlkynið hefur verið markað í íslensku númáli, þ.v., notað einnig til að tákna kvenkynspersóni, t.d. í setníngi sem ”einginn má hreyfa sig hið minsta!”, og það þykir þá meira en venjulega annarlegt að nota hvorugkynið: ”ekkert má hreyfa sig...”

(e) Orð einkynsmálsins eru að finna í eintali og fleirtali, og í þremur persónum, alveg eins og í númálinu. Þó er stundum leyft fleirtal orðs, eða öfugt, eintal orðs, þar sem númálið ekki leyfir það. Það er einkynsmálið sjálft sem þreyfar sig fram til þess hvernig svonalagað á (hvað einstök orð varðar) að vera. Af hverju, t.d., getur fólk ekki átt ”ásti” ýmis í ”samför” sinni í lífinu? – Fleirtal myndast með ”i” í endíngu nf. og þf. fleirtalsins, annaðhvort sem stofnendíngi (sbr. >b3#2 og >b4#2*9 eða beygíngisendíngi skeytt að stofni, stundum þá hljóðbreyttu stofni, t.d. mann > menn >> menni (sbr >b5#4, >b6#6 og >b7#7).

Alveg sömu ákvæði gilda í nýa málfæðinu, hér hefur það ekki verið bent á að ekki öll orð númáls steypt til hvorugkyns mynda fleirtalið með ≥i í nefnifalli og þolfalli fleirtalsins. Dæmi um þetta vera t.d. karlkynsorðin ”vetur” og ”reður” sem felld vera inn í (>b2#1)-beygíngið, og beygjast eins og ”leður”: vetur – vetur – vetri – veturs | vetur – vetur – vetrum – vetra; reður – reður – reðri – reðurs | reður – reður – reðrum – reðra. Þó ver þessum orðum einnig í þessu málfræði (Mínímálfræðinu), vísað til (>b2#1)-beygíngis, svo að hér að ofan vantar bara undantekníngsákvæði að fleirtalsreglinu. Hér ver ekki heldur opnað fyrir valfrjálst annað beygíngi, nefnilega skv. (>b3#2), þ.v., með fleirtalið: vetri – vetri – vetrum – vetra; reðri – reðri – reðrum – reðra.  En þetta ver síðan gert leíngra fram, í III.(4).a mínímálfræðisins. – Enda þótt sjálft ég hallist að (>b2#1)-beygíngínu, ver gott að eiga (valfrjálst) kost á öðru beygíngi ef því ver að skipta.

(f) Samsetníngi orða eru eins og í íslensku númáli, þ.e., með stofnsamansetníngi, eða eignisfallssamsetníngi, eða þá með því að nota teíngstafi (með bindistafssamansetníngi). Við (1) stofnsamansetníngi er fyrri hluti orðsins stofn nafnorðs; við (2) eignisfallssamsetníngi er  fyrri hluti orðsins eignisfall af nafnorði, og endar í eintölu (einkynsmálsins) ýmist á -s eða -is (eða -a, við veikt beygingi), og á -a eða -na í fleirtalinu; við (3) teíngihljóðssamansetníngi er á milli síðari og fyrri liðar skotið inn hljóði sem ekki er eignarfallsendíngi. Þessi teíngistafi/teíngihljóð eru í númálinu: –i, – a, – u, – s, og eru þau í fullu brúki í eínkynsmálinu, oftast útfrá því hvernig þessu ver háttað í íslensku númáli. En einnig önnur teíngihljóð eru með í málinu.

Þessi ákvæði vera alveg eins og í nýa málfræðinu, og reyndar eins líka og í málfræði íslensk númáls, að undanskildu síðasta setnínginu.

(g) Eignisfallssamsetníngi útfrá fleirtalinu, eru í einkynsmálinu alveg eins og í núíslenskinu. Önnur orðasamsetníngi eru einnig að mestu eins, nema hvað í einkynsmálinu er leyfilegt að sem afbrigði (eða regli) í orðasamansetníngi nota sem teíngihljóð þau hljóð ,með hverju númálið skilgreinir eintalseignisfall þess orðs sem myndar fyrra lið orðsins. Þessi hljóð eru þá, fyrir utan þau þegar tilgreindu (–i, – a, – u, – s), einnig –r eða –ar, og –ur. Í praxísi inniber þetta að eignisföll númálsins má nota sem afbrigði í þessu samsetníngissamheíngi.  Þannig má tala um ”eignarfall” og ”eignisfall”, ”persónufornöfn” og ”persónisfornöfn”, etc. Gerir það málið liðugra og einfaldara á eitt hátt, og fallegra, en flóknara á annað hátt. Hvort þykir fegurra að tala um ”viskisyóga” eða ”viskuyóga”? – En strángt tekið: séð sem eignisfallssamsetníngi, endar eintals fyrri hluti orðsins annaðhvort á -s eða -is.

Þetta ver gjörsamlega eins í nýa einkynsmálfræðinu, enda einfaldlega lyft yfir frá þessu málfræði ti þess.

2. (a) Persónufornöfnin eru í fyrsta og öðru persóni alveg þau hin sömu og í númálinu. En í þriðja persóni eru þau annarsvegar kyngreinandi, og hinsvegar samkyns, kynhlutlaus. Kyngreinandi myndi brúkast einúngis þegar raunkynið (eða kennikynið) skiptir einhverju máli í samheínginu (inklúsívt súbjektíft), en þess er að gæta, að þessi persónufornefni þó alls ekki kynstýra öðrum orðum, og eru þannig rétt áhrifalaus, málfræðilega impótent.

Einnig þetta ver eins í nýa málfræðinu. Geta má þess að með ”kennikyni” á man við ”það kyn sem personi kennir sig við eða finnst þenn vera.

(b) Til kyngreiníngis má hafa uppi “hann” og “hún” í innri fallbeyíngum sínum. Þó færi kanski betur á að nota eftirfarandi myndi sem meira passa inn í einkynsumhverfið: hanþa(ð) – hanþa(ð) – hanþ(v)í – hanþess / húnþa(ð) – húnþa(ð) – húnþ(v)í – húnþe(s)s. Hvað varðar hið núorðið nánast viðurkennda (?) ”hán” í íslensku númáli (hán – hán – háni – háns), myndi ég vilja líta á það sem á sitt hátt kyngreinandi, þ.e., til að aðgreina mannveri[3] sem eru kynseigin, líkamlega öðruvísi eða öðruvísi kynhneigð en þau manneski sem líta á sig sem karlmenni og kvenni og eru sátt við það (sísveri). >>Nýlega hafa fornöfnin hán, hé og hín rutt sér til rúms hérlendis. Þau eru einkum notuð af kynsegin fólki. Orðin taka oftast með sér hvorugkyn (þótt það geti verið misjafnt hvað fólk kýs í þeim efnum).<< Hán – kynhlutlaus persónufornöfn”, Hinsegin frá Ö til A

(c) Ofannefnda kyngreinandi brúk af fornafninu er af öðru tagi en þegar við notum kynhlutlaust fornafn um fólk sem við ekki þekkjum til raunkyns á, eða þegar raunkyn ekki kemur málinu við og þessvegna ekki er í fókusi, eða þá þegar ástæði eittvert finnst til að dylja það. Hér er fornafnið notað kynhlutlaust, sem samkyn. Þetta mætti meðal persónufornafna í 3. pers. hafa t.d. þannig: henn – henni – henni – hennis. Eða kanski eittvert af þeim orðformum sem þegar hefur verið stúngið upp á, svo sem ”hán”, ”hé” eða ”hín” (þegar þau ekki eru notuð til kyngreiningis). Eitthvað var mér að detta í hug líka orð eins og þenn – þenn(i) – þenni– þenn(i)s (það er óneitanlega eitthvert innibúandi vísandi til persónu í því, finnst mér), og hallast ég reyndar einna helst að því orði. Einnig, eða í stað þessara, mætti e.t.v. brúka  þenþa(ð) – þenþa(ð), – þenþví – þenþ(es)s….. Sumu fólki er meinilla við að kallast ”það”, og líklega er einmitt það frjóángi ”þenþað”-tillagis þessa.

Þetta allt (tvö síðustu málsgreini) ver nánast orðagrannt eins og þetta ver sagt í nýa málfræðinu. Hvað varðar ”þenn” hefur það gersamliga tekið yfirhöndina í brúki mínu, líklega undir sterkum áhrifum á mig frá ”den” í norrænum númálum skandinavískum. Hvað beygíngi fornafnsins varðar hefur ég ekki notað ”i”-endíngið, hvorki í þolfalli né eignisfalli, heldur hefur ég oftast notað beygíngið þenn – þenn – þenni – þenns.  Þó hefur ég undir seinni tíð farið að enda þolfallið á ”a”-i, og ver nú farið að þykja það fallegra og meira spennandi að ”þenn” eigi sér fjögur beygíngismynstri, eins og ”hann” og ”hún” í númáli.

En líklega er þó einfaldast – þrátt fyrir allt – að bara nota það, sem kynhlutlaust persónufornefni og leyfa sér að venjast því.  Mannverismynd (eða mannverumynd) þessa orðs má svo í skrifuðu máli merkja með stóru stafi (Það) á svipað hátt sem gjarnan er gert med guðverið (Guð). – En hvaða form einstakt fólk svo velur sér, ber þó að nota það allstaðar þar sem raunkyn ekki er í fókusi, ekki skiptir máli, er óviðkomandi, misvirðandi (eða man ekkert vill koma inn á þau sálmin).

(d) Fleirtalsmyndi persónufornafna eru eínhlýt: “þeir” og “þær” eru ekki í brúki, heldur er hvorugkynsmyndi núíslenskisins notuð, ”þau”, og þetta til og með þegar höfðað er til að öðru leiti kyngreindra persóna. Fer þá vel á að nota mannverumyndin og þannig kapítalisera: Það – Það – Því – Þess | Þau – Þau – Þeim – Þeirra.

(e) Orðið þenþa(ð) má nota sem ábendíngisfornafn í mannverumyndi (bara notað um lifandi súbjekt), en hlutverumyndið ”það” má nota bæði um hluti og um mannveri (manneski) og önnur lifandi og skyni borin veri (t.d. Guði). ”Það” með stóru stafi gildir sem mannveruform. 

Þetta ver líka allt eins og í nýa málfræðinu. Þó hefur reynslið sýnt að man ekki nær sérstaklega lángt með því að skrifa stórt bókstaf til að fá fram mannverumyndi. Þess vegna ver ég nú farið að, annarsveígis nota ”þenn” meira en ”það” minna þegar höfðað ver til persóna, og hinsveígis að experímentera með orðið ”þey” sem nefnifalls- og þolfallsmyndi persónufornafnsins í fleirtalinu. Einnig mætti stafa þetta som ”þei”, en mér finnst ”þey” fallegra. En hvað sem því líður, þá ver ”þey”/”þei”, hvorki ídentískt með karlkyninu né kvenkyninu, og ekki heldur með ”þau”, og ver þess vegna tilvalið sem mannverumynd orðsins. – Þar sem ég ver nú farið að nota það sem svo, sé ég líka til að það opnist upp fyrir slíkt brúk í nýa málfræðinu.

II. KAFLI:  UM ORÐ AF FLOKKI NAFNORÐA OG BEYGÍNGI ÞEIRRA

Breytíngi frá íslensku númáli til íslensks einkynsmáls eru róttækust í flokki nafnorða (þ.e., samnafna meðal þeirra, því sérnöfn nýbeygjanst normalt ekki). Þau fela í sér annarsvegar, (a) að óákveðið laust greini er gjarnan notað fyrir framan eða bakvið orð (og stundum báðum megin), til að styðja einkynið eða bara vegna þess að það þykir vel á því fara, og hinsvegar, nokkuð sem er mun viðameira, (b) nýsteypíngi karlkyns- og kvenkynsorða till einkyns byggt á hvorugkyni númálsins.

Það hefur geíngið á ýmsu í þessu mínímálfræði einkynsíslensku, allt frá fyrstu tilraunum mínum í Lokanótum***** að Corpus Hermeticum, yfir fimmbeygíngamunstrið í fyrsta mínímálfræðinu og síðan Sjöbeygíngarmynstrið, og að lokum Nýa Sjöbeygíngamunstrið, til þessa endurskoðaða Mínímálfræðis sem nú fyrirliggur.

Næsta stigið í þessu ferli var svo nýa einkynsmálfræðið, þar sem – eftir að sjöbeygíngismunstrið hafði verið í brúki mínu um nokkurt tími – horfið var frá þessu uppsetníngi sjö beygíngismunstra.

Þegar ér fann fram til að (a) vísa vissum karlkyns- og kvenkynsorðum frá nýu beygíngarmynstrunum, frá upphafi (>b4) og (>b5), til eins eða annars af sterku beygíngum hvorugkyns, og (b) úr því sem ég hef kallað (>b5), spinna tvö ný beygíngismynstri (b>6) og (>b7), og vísa afgángi (>b5)-orðanna til (>b4), hef ég uppgötvað, að vel meígi halda fegri orðanna, og jafnvægi málsins þótt (>b5) verði fellt niður að öllu.  Þetta sem nú fylgir er þá það nýa sjöbeygíngamynstri sem ég hef augnað. Til að forðast ruglíngu minnis míns legg ég til bráðabrigða inn i parentesið # til að upplýsa sinnið um gamla raðtalið. Ég kasta hér um raðskipulaginu og læt veika beygíngismynstrið (>b1#3) inleiða uppreikníngið. Öll önnur mynstri eru sterks beygíngis. Hvað varðar (<b3#2) fann ég mig nauðbeygt að tékka upp hvort ég mögulega hefði misskilið eithvað mynstrið, og í stað þess að vera endíngislaust í flestum föllum, væri það með beygíngarendíngi í þeim öllum. Svo var þó ekki hvað ég fæ séð (sjá um stofn og endíngi í (<b2))

Burtséð frá (>b6) og (>b7)-beygíngunum ver þetta allt sem í nya málfræðinu. En þar ver þeim raðað upp sem (>A) – veika munstrið frá númáli ; (>B1) og (>B2) – sterku munstrin úr númáli; og (>C1), (>C2) og (>C3) – ný mynstri einkynsmálsins. Karlkyns- og kvenkynsnafnorðum númáls verða þá, eins og best passar, steypt að (>B) og (>C)-munstrunum, en ekki til (>A). Sama ver að seígja um þetta málfræði, þótt það svo bróti út úr (>b5#4) tvö ólík munstur til beygíngis á vissum veikum nafnorðum númáls.

+   +   +

Beygíngarmynstur hvorugkyns í númálinu eru (að einstökum orðum undanteknum, sbr. “fé”) þrjú, eitt veikt og tvö sterk.  Hér er þriðja munstrið sýnt með eindíngarafbrigðum sem stundum koma af umsteypíngi orða til þessa munsturs. [Skýríngi: stofn + endíngið ”i”= ≥ø;  “ø”, táknar að orð sé stofn án beygíngisendingis; “” greinir að föllin; “|” greinir að eintal og fleirtal; “||” greinir að óákveðni og ákveðni; “/”  táknar afbrigði, t.d. tvímynd orða eða beygíngarafbrigði orða]:

1: (>b1#3) a – a – a – a | u – u – (u)m – (n)a

|| að – að – anu – ans | un – un – unum –(n)anna

auga – auga – auga – auga | augu – augu –augum – augna || augað – augað – auganu – augans | augun – augun –  augunum – augnanna; nýra – nýra – nýra – nýra | nýru – nýru – nýrum – nýrna || nýrað – nýrað – nýranu – nýrans | nýru – nýru – nýrum – nýrna; eista – eista – eista – eista | eistu – eistu – eistum – eistna; bjúga – bjúga – bjúga – bjúga | bjúgu – bjúgu – bjúgum – bjúgna || bjúgað – bjúgað – bjúganu – bjúgans | bjúgun – bjúgun – bjúgunum – bjúgnanna; firma – firma – firma – firma | firmu – firmu – firmum – firma || firmað – firmað – firmanu – firmans | firmun – firmun – firmunum – firmanna; drama – drama – drama – drama | drömu – drömu – drömum – drama || dramað – dramað – dramanu – dramans | drömin – drömin – drömunum – dramanna.

Þetta ver (>A) í nýa málfræðinu, veika mynstrið.

2: (>b2#1) ø – ø – i – s | ø – ø ­– (j)um – a

|| ið – ið – inu – sins | in – in – unum – [j]anna;

nef – nef – nefi – nefs | nef – nef – nefjum – nefja | nefið – nefið – nefinu – nefsins | nefin – nefin – nefunum – nefjanna; trog – trog – trogi – trogs | trog – trog – trogum – troga || trogið – trogið – troginu – trogsins | trogin – trogin – trogunum – troganna; eitur – eitur „ eitri – eiturs | eitur – eitur – eitrum – eitra || eitrið – eitrið – eitrinu – etursins; vetur – vetur – vetri – veturs | vetur – vetur – vetrum – vetra || vetrið – vetrið – vetrinu – vetursins | vetrin – vetrin – vetrunum – vetranna; reður – reður – reðri – reðurs | reður – reður – reðrum – reðra ||reðrið – reðrið – reðrinu – reðursins | reðrin – reðrin – reðrunum – reðranna; hamar – hamar – hamri – hamars | hömur – hömur – hömrum – hamra || hamarið – hamarið – hamrinu – hamarsins | hömrin – hömrin – hömrunum – hamranna.

Þetta ver (>B1) í nýa málfræðinu.

3: (>b3#2) ø / i – ø / i – ø / i – s / is | ø / i – ø / i­ – (u)m – a

|| ið – ið – inu – sins | in – in – unum – anna;

belti – belti – belti – beltis | belti – belti – beltum – belta || beltið – beltið – beltinu – beltsins | beltin – beltin – beltunum – beltanna; stykki – stykki – stykki – stykkis | stykki – stykki – stykkjum – stykkja || stykkið – stykkið – stykkinu – stykkisins |stykkin – stykkin – stykkjunum – stykkjanna; leiði – leiði – leiði – leiðis | leiði –leiði – leiðum – leiða || leiðið – leiðiðð – leiðinu – leiðisins | leiðin – leiðin – leiðunum – leiðanna; mæðri – mæðri – mæðri – mæðris | mæðri – mæðri – mæðrum – mæðra || mæðrið – mæðrið – mærinu – mæðrisins | mæðrin – mæðrin – mæðrunum – mæðranna; veiði – veiði – veiði – veiðis | veiði – veiði – veiðum – veiða || veiðið – veiðið – veiðinu – veið[i]sins | veiðin  – veiðin – veiðunum – veiðanna; tækni – tækni – tækni – tæknis | [tækni – tækni – tæknum – tækna] || tæknið – tæknið – tækninu – tækn[i]sins | [tæknin – tæknin – tæknunum – tæknanna]; mýri – mýri – mýri – mýris | mýri – mýri – mýrum – mýra || mýrið – mýrið – mýrinu – mýrsins | mýrin – mýrin – mýrunum – mýranna; gleði – gleði – gleði – gleðis | gleði – gleði – gleðjum – gleðja || gleðið – gleðið – gleðinu – gleðsins | gleðin – gleðin – gleðunum – gleðanna.

Þetta ver í frumtaki eins í nýa málfræðinu, fyrir utan það að þar heldur ég að við meígi kanski hafa fundið eitthvað betra lausn á óvissinu gagnvart eignisfallinu í ákveðni fleirtalsins. Í nýa málfræðinu ver því haldið fram sem regli að orð sem í þolfalli númáls vera endíngislaus (≥ø) fái sem eignisfall einkynsmáls, annað hvort ≥s eða ≥is, þ.v., (ø + s) eða (ø + is),  og þá eigi ákveðni fleirtalsins að vera ≥sins, og ekki ≥isins. Nema þá þetta reynist allt of óþjált. Sjá næsta athugasemd.

+   +   +

(c) Við ummyndun karl- ok kvenkynsorða númálsins til einkyns er hallast einúngis að sterku munstrunum. Sumum karlkyns- og kvenkynsorðum númáls er hægt að vísa beint til annaðhvort (>b2#1) og (>b3#2), og dæmi um slík (orð og beygíngi þeirra) eru hér að ofan tekin upp tilsamans með nokkrum upprunalegum hvorugkynsorðum. Án sérstaks umsteypíngis er t.d. hægt að vísa nokkrum orðanna beint til (>b2#1), en þetta eru orð sem hafa lokasamhljóðið ”r” stofnlægt. Slík orð eru t.d. ”vetur” og ”reður”, og beygist þá eins og ”sumar”, ”hreiður, ”leður” og önnur hvorugkynsorð (>b2#1)-beygíngis. Önnur orð af karl- eða kvenkyni í núíslenskinu, má færa beint til (>b3#2), eins og t.d. nýorðaafbrigðin ”feðri” (með sama merkíngi og ”faðir”) og ”bræðri” (sem beygist eins og ”mæðri”, og einnig sum gömul og gild orð, eins og t.d. ”veiði” (má beygja eins og ”seiði”), en þá er á stundum spurníngi eítt hvort ”i”-ið heyri til stofns eða ekki, og af þeim sökum er í (>b3) ”i” haft sem afbrigði (þ.e., eignlega ø + i).

Hvað þetta vandamál varðar hallast við að því í nýa málfræðinu að eignisfallsendíngi ákveðnsins í eintalinu eigi alltaf að vera”-sins” og ekki ”-isins” (þ.v., ø + sins). En við reikna líka með að í reynd geti verið afar óþjált að seígja ”veislsins”, eða ”nautnsins”, eða þá ”ákveðnsisns”, og mun eðlilegra að seígja ”veislisins”, ”nautnisins” og ”ákveðnisins”, og þess vegna ekki vert að hafa uppi nokkurt bann gegn þessu. – En það ver eiginlega einmitt það sem vakir fyrir okkur í þessu málfræði líka, svo við eiga kanski dágott spöl til leiðarendis.

Það eru þó fæst nafnorð sem eru af þessu tagi, og koma þá fram í einkynsmálinu fjögur ný beygíngarmynstri, sem tákna má með (>b4),  (>b5), (>b6) ok (>b7) – en auðvitað eru önnur munstur möguleg. Athugið að (>b6) og (>b7) eru ekki nauðsynleg mynstri, heldur höfð uppi eiginlega bara til að gera beyíngarendíngi aðeins fjölbreytilegri og fallegri (”a” og ”u” í þf.et.).

Það sem er sameiginlegt fyrir öll þessi fjögur munstur, og þau upprunalegu sterku beygíngismynstrin, er að þau enda öll á ”i” í þágufalli, en það er bara í (>b3#2)-beygínginu sem þetta ”i” er hluti af stofni. Kanski líka í (>b4#2*, sjá neðan)? Það sem að auki er sameiginlegt nýu beygíngarmynstrinum (andstætt því sem er í (>b2#1), en [í samræmi við það sem gerist í (>b3#2)], er að þau í nefnifalli og þolfalli fleirtalsins enda á ”i”, og – burtséð frá hljóðvörpum – endurtaka þannig þágufallsmynd eintalsins. Í (>b2#1) er það hinsvegar með þolfallið  og nefnifallið sem þessu er þannig varið. Eins og fært er fram í einu reglanna hér að neðan (í kap III), er beygíngarmynd þágufalls eintalsins þess fyrirutan látið gilda sem valfrjálst tvímyndi nefnifalls í eintalinu, allavegana þegar um umsteypt orð er að ræða.

 4: (>b4#2*) ir/ø – ø – ø – s | ø – ø ­– (u)m – a

|| ið – ið – inu – sins | in – in – unum – anna;

læknir/lækni – lækni – lækni – læknis | lækni – lækni – læknum – lækna || læknið – læknið – lækninu – lækn[i]sins | læknin – læknin – læknunum – læknanna;  mælir/mæli – mæli – mæli – mælis | mæli – mæli – mælum – mæla || mælið – mælið – mælinu – mæl[i]sins | mælin – mælin – mælunum – mælanna; veitir/veiti – veiti – veiti – veitis | [veiti – veiti – veitum – veita ]|| veitið – veitið – veitinu – veitisins | [veitin – veitin – veitunum – veitanna]; hræsni – hræsni – hræsni – hræsnis | [hræsni – hræsni – hræsnum – hræsna] || hræsnið – hræsnið – hræsninu – hræsnisins | [hræsnin  hræsnin – hræsnunum – hræsnanna]; bætir/bæti – bæti – bæti – bætis | bæti – bæti – bætum – bæta || bætið – bætið – bætinu – bætsins | bætin – bætin – bætunum – bætanna; ginnir/ginni –  ginni – ginni – ginnis | [ginni – ginni – ginnum – ginna] || ginnið – ginnið – ginninu – ginnisins | [ginnin – ginnin – ginnunum – ginnanna]; kælir/kæli – kæli – kæli – kælis | kæli – kæli – kælum – kæla || kælið – kælið – kælinu – kælisins | kælin – kælin – kælunum – kælanna

Hvað varðar þágufallsendhljóði ”i” sem valfrálst endíngi nefnifalls allra orða (nema veikra hvorugkynsorða) er þetta ekki svo í nýa málfræðinu, sem varðandi sum orð lætur ≥ø gefa tvímyndið (ef ekki nefnifallið þegar hefur ≥ø), en varðandi önnur lyftir þágufallsmyndinu til nefnifalls sem tvímynd (ef það myndið ekki Þegar ver til staðs þar). – Hvort reglanna ver betra þegar allt kemur til alls ver ég ekki viss um, en þetta ver allavegana munur (mun/muni?) á milli málfræðanna.

5: (>b5#4) ur*/r*/l/n/ø – ø – i – s | i – i ­– (u)m – a

|| ið – ið – inu – sins | in – in – unum – anna;

[*nema ”r”-ið sé stofnlægt, en þá beygist orðið annaðhvort eða bæði sem (>b1#2, nf.þf.ft með –ø) og (>b5#4, nf.þf.ft. með –i)]

strákur/stráki – strák – stráki – stráks | stráki – stráki – strákum – stráka || strákið – strákið – strákinu – strákisins | strákin – strákin – strákunum– strákanna; gaur/gauri – gaur – gauri – gaurs | gauri – gauri – gaurum – gaura || gaurið – gaurið – gaurinu – gaurisins | gaurin – gaurin – gaurunum – gauranna; kjóll/kjóli – kjól – kjóli – kjóls | kjóli – kjóli – kjólum – kjól || kjólið – kjólið – kjólinu – kjólisins | kjólin – kjólin – kjólunum – kjólanna; hestur/hesti – hest – hesti – hests | hesti – hesti – hestum – hesta || hestið – hestið „ hestinu – hestsins | hestin – hestin – hestunum – hestanna; pottur/potti – pott – potti – potts | potti – potti – pottum – potta; móðgun/móðguni – móðgun – móðguni – móðguns | móðguni – móðguni – móðgunum – móðguna || móðgunið – móðgunið – móðguninu – móðgunsins | móðgunin – móðgunin – móðgununum – móðgunanna; kaðall/kaðli – kaðal – kaðli – kaðals | kaðli – kaðli – köðlum – kaðla || kaðlið – kaðlið – kaðlinu – kaðlisins | köðlin – köðlin – köðlunum – kananna; konúgur/konúngi – konúng– konúngi – konúngs | konúngi – konúngi – konúngum – konúnga || konúngið – konúngið – konúnginu – konúngsins | konúngin – konúngin – konúngunum – konúnganna; nauðúng/nauðúngi – nauðúng– nauðúngi – nauðúngs | nauðúngi – nauðúngi – nauðúngum – nauðúnga || nauðúngið – nauðúngið – nauðúnginu – nauðúngsins | nauðúngin – nauðúngin – nauðúngunum – nauðúnganna.

Þetta allt virðist mér vera í samræmi við nýa málfræðið, nema einmitt hvað varðar ákveðni eintalsins hjá sumum orðanna (t.d. ”gaur”, ”kjóll”, ”strákur”) og úniversalaða tvímyndið með ”i”-endíngi. Í nýa málfræðinu myndi tvímyndið hjá ”strákur” > ”strák”, hjá ”hestur” > ”hest”, hjá ”móðgun” > ”móðgun” , etc.

 6: (>b6#6) i* – a – i – is | i – i ­– (u)m – a

|| ið – ið – inu – sins | in – in – unum – nna;

[*ef veikt karlkynsorð sem endar á ”ri”, ”i”, annars (>b3#2)]

gluggi – glugga – gluggi – gluggis | gluggi – gluggi – gluggum – glugga| gluggið – gluggi- – glugginu – glugg[i]sins | gluggin – gluggin – gluggunum – glugganna; andi – anda– andi – andis |  öndi –  öndi – öndum  – anda || andið – andið – andinu –and[i]sins | öndin – öndin – öndunum – andanna; moli – mola – moli – molis | moli – moli – molum – mola || molið – molið – molinu – mol[i]sins | molin  molin  molunum – molanna; bjáni – bjána – bjáni – bjánis | bjáni – bjáni – bjánum – bjána || bjánið – bjánið – bjáninu – bjánisisns | bjánin – bjánin – bjánunum – bjananna; bóndi –  bónda – bóndi – bændis | bændi – bændi – bændum – bænda; dóni – dóna – dóni – dónis | dóni – dóni – dónum – dóna || dónið – dónið – dóninu – dónisins | dónin –  dónunum – dónanna.

7: (>b7#7) a/ø* – u – i – is | i – i ­– (u)m – a

|| ið – ið – inu – sins | in – in – unum – nna.

[*ef stofnið enfdar á viðskeytinu ”íng”]

drottníng/drottníngi –  drottníngu – drottníngi – drottníngis | drottníngi – drottníngi – drottníngum – drottnínga || drottníngið – drottníngið – drottnínginu – drottníngisns | drottníngin – drottníngin – drottníngunum – drottnínganna; stúlka/stúlki – stúlku – stúlki – stúlkis | stúlki – stúlki – stúlkum – stúlkna || stúlkið – stúlkið – stúlkinu – stúlksins – stúlkin – stúlkin – stúlkunum – stúlknanna;  kanna/kanni – könnu – kanni – kannis | könni – könni – könnum – kanna || kannið – kanni- – kanninu – kannisins | könnin – könnin – könnunum – kannannna; kona/ koni – konu – koni – konis | koni – koni – konum – kona/kvenna || konið – konið – koninu – konisisns | konin – konin – konunum – konannna/kvennanna; hnýsa/hnýsi – hnýsu – hnýsi – hnýsis | hnýsi – hnýsi – hnýsum – hnýsa || hnýsið – hnýsið – hnýsinu – hnýsisins | hnýsin – hnýsin – hnýsunum – hnýsanna; hola/holi –  holu – holi – holis | holi – holi – holum – hola || holið – holið – holinu – holisins | holin – holin – holunum – holanna; forneskja/forneskji – forneskju – forneskji – forneskjis | forneskji – forneskji – forneskjum – forneskja || forneskjið – forneskjið – forneskjinu – forneskjisins | fornneskji – forneskji – forneskjum – forneskja.

Þessi tvö nýu beygíngismynstri fannst mér alltsvo spennandi og lofandi, aðallega vegna fagurfræðilegra orsaka og útfrá því fjölbreitni sem mér fannst þetta geta af sér. Ég hefur síðan horfið frá þessu, af því, heldur ég, að mér fanns reglið um að veri þolfall eintalsins stofn plús eitthvað endíngi (ekki ≥ø) þá falli orðið undir (>C3), annars annaðhvort under (>C1) eða (>C2), utífrá hvernig eignisfalls orðsins veri í númálinu. Gallið á því sexbeyíngiskerfi sem þetta leiðir til ver að sum orð virðast geta passað inn í meira en eitt munstri, – þó það reynar í praktísku málfari ekki skipti neinu máli.

III. KAFLI:  UM ORÐAMYNDUN OG TVÍMYND ORÐA

(1) Fyrsta frumreglið er að karlkyns- og kvenkynsorð númáls meígi halda myndi sínu óbreyttu í nefnifallinu (t.d. hrókur/hrókihrókhróki – hróks | hrókihrókihrókum – hróka; bíll/bíli – bíl – bíli – bíls | bíli – bíli – bílum – bíla). Öll umsteypt orð beygjast í sterku beygíngi og stofn þeirra er að finna í þolfalli orðsins, eins og í íslensku númáli, endíngislaust (ø), nema í (>b6 og >b7), þar sem taka þarf sérhljóðið burt til að hafa stofnið án endíngis.

Í frumtaki sínu ver þetta enn svo í nýa málfræðinu.

(2) Annað meíginregli er að þágufallsmyndið er alternatíft mynd nefnifallisins, þannig að umsteypt orð, eigasér gjarnan (en ekki alltaf) tvímynd, og það er frjálst að brúka hvort afbrigðið sem er. Er all trúlegt að þessu tamari einkynsmálið er einu orðið, þessu meira beri á ”i”-myndinu. (>b1#3 og >b3#2 geta ekki haft neitt tvímynd.)

Þetta víkur hinsveígs af frá því sem haft ver uppi kríngum tvímyndi í nýa málfræðinu. Þar ver þágufallsmyndið ekki tvímynd nefnifallsins, þegar þolfallsmyndið ver stofn orðsins (≥ø), nema ”i”-ið þá sé stofnlægt (en þá ver það líka nefnifallsmyndið, og því ekki um tvímynd að ræða). Hér ver einnig nefnt að >b1#3 og >b3#2 geta ekki haft neitt tvímynd, þ.v., veika beygíngið ver undanþegið, og það beygíngismunstur sem þegar hefur ”i”-endhljóð í nefnifallinu.

Hvort málfræðanna býr yfir því betra reglinu hvað tvímyndi varðar ver ég óvissi um. Mitt frumtak hefur verið að láta hér ”kylfi ráða kasti” og þreyfa mig áfram með æfínginu og tilfinníngum mínum.

(3) Þriðja aðalreglið er svo að nefnifall ok þolfall í fleirtali fylgir þágufallsmyndi eintalsins þegar um er að ræða umsteypt nafnorð. Um upprunaleg hvorugkynsorð gildir hinsvegar að þau fylgja nefnifalls- og þolfallsmyndinu (þannig t.d. stóll/stólistól – stóli – stóls | stóli – stóli – stólum – stóla, EN ból/bóliból – bóli – bóls | ból – ból – bólum – bóla). [Fleirtali sumra umsteyptra orða (>b2#4, >b6#6 og b7#7) myndast þá með stofni +”i”, en med endíngislausu stofni (ø) þegar um er að ræða sterkt beygíngi hvorugkynsorðs númáls.]

Þetta ver haft svona einnig í nýa málfræðinu.

(4) Fjórða höfuðreglið við umsteypíngi karl- og kvenkynsorða til einkyns á grundvelli hvorugkynsins, er að endi orðið í nefnifalli á “ur”, ”r”, “l”, eða ”n”, eða þá að það sé endíngislaust (-ø), og  hvorki ”i” né ”r” sé í síðasta atkvæði stofnsins, né heldur ”íng”, ”úng”, eða ”ng”, – (orðstofnið þannig endi á “ð”, “d”, ”g”, “t”, “f”, ”k”, “l”, “m”, “n”, “ó”, “p”, “s”, “á”, “í”/“ý”, “ú”, “au”, “ei”/”ey”, eða “ur”, “rí”, “an”, ”un”, “ar”, eða “r”),  – þá beygist orðið skv. (>b5#4)-mynstrinu. Þolfall eintalsins er þá sama sem stofn orðsins, og eignisfall þess myndast með stofni + ”s” (nema þegar það væri of óþjált, sjá um undantekníngi hér að neðan í regli 8), og þar með myndast ef. et. í ákveðni með ”sins” að stofni. Fleirtalið myndast með ”i”-endíngi í nf. og þf. Dæmi um slík orð eru ”pottur”, ”maður”, ”ljóður”, ”staur”, ”hestur”, ”koppur”, ”gámur”, ”móðgun”, ”líðan”, ”hróp” ”lás”, ”fat”, ”bíll”, ”kjóll”, ”hríngur”, ”kaðall”, ”steinn”,”svín”, ”laug”. – En sé ekki orðið til í eintali, þá reiknast það til (>b5#1) ef það er endíngislaust í nf. og þf fleirtalsis og stofnið ekki endi á ”i”. Dæmi eitt um slíkt orð er ”dyr”

Í nýa málfræðinu ver ekki einmitt þetta máti á að mynda eða steypa orðum haft uppi. En ég heldur (og allavegana vonar) að þetta allt ver rétt hjá mér hér, en það ver virkilega ekki létt fyrir mig að yfirblikka þetta (vegna relatífs skorts á íslenskukunnátti). Þó ber allavega að nefna hér að stofnendíngunum ”íng”, ”úng” og ”ng” ver ekki haldið sér á báti í nýa málfræðinu. ”úng”nog ”ng” myndi þá líklega falla in hér, en hinsvegar ekki ”íng”, þar eð þetta ver kvenkyns stofnendíngi sem í þolfalli ekki ver endíngislaust (≥ø). Dæmi: konúngur > konúng; drottníng > drottníngu.

(a) En sé ”r” hér ”stofnlægt” (með í öllum föllum), þá  fellur orðið undir annað hvort/eða bæði (<b2#1)-beygíngi og/eða (<b5#4), eftir því hvaða fleirtalsmynd nefnifalls og þolfalls er valið ( ø, eða – i). Slík orð eru t.d. T.d. ”vetur”, ”reður”, ”kamar”. (Þetta leiðir til valfrjálsra tvímynda í nf. og þf. fleirtalisins, t.d. vetur/vetri, reður/reðri, kömur/kömri eða kamri”.)

Þetta ver í samræmi við nýa málfræðið.

(5) Fimmta frumreglið er svo að endi orðið í nefnifalli á beyíngarendínginu “ir”, ”ri” eða “i”, eða sé það án beygíngisendíngis (ø), og stofn þess endi á “i”, “ni”, “ri”, “ir”,“íng”, “úng” eða “ng”, þá séu þau meðhöndluð þannig:

(a) Falli stofn orðsins í öllu virkilega eða formlega að (>b3#2)-mynstrinu, þá er því annaðhvort vísað þángað til beygíngis síns (dæmi um slík orð eru ”heiði” og ”virkni”, ”þjóðrækni”), eða þá, ef nefnifallið endar upprunalega á ”r” og ”i” er í stofnendi, þá er beygíngismynstri þess (>b4#2*). (Dæmi um slík orð er ”græðir”, ”hlæðir”, ”þynnir”).  – Fyrir orð sem ekki eru til í fleirtali gildir að stofn þeirra endi á ”i” og geti þannig formlega fallið inn í mynstrið.

Þetta sýnist mér rétt enn.

(b) En sé orðið veikt karlkynsorð og ”i”-ið heyrir ekki til stofnsins, þá má beygja það skv. (>b6): Dæmi er sérnafnið ”Rerir”, samnafnið ”hnerri”, og ”bolli”. Þó er þess að gæta, að þetta beygíngismynstri, eins og (>b7), er fram tekið vegna þess að hvað varðar mörg orð er það mun fallegra og viðkunnanlegra að beygja svo en skv. (>b2#5). Þó er þetta ekki alltaf þannig, og af þeim sökum er ég sjálft hneigt til að leyfa (>b2#5)-beygíngi þegar mani finnst það fegurra eða þjálla.

Þetta ver ekki relevant fyrir nýa málfræðið sem ekki hefur uppi þessi tvö munstri.

(c) En þau þeirra orða sem sem falla undir þetta regli, og sem hafa stofn sem endar á “íng”, “úng” eða “ng”, fá ”i” eða ø sem möguleg nf. endíngi.  Þeim er vísað til (>b7#7) til beygíngis síns. Slík orð eru t.d. ”teikning”, ”meiníng”, ”drottníng”, ”kenníng”. Endi stofnið hinsvegar á “úng” eða “ng”, er orðinu vísað til (>b5#4). Slík orð eru t.d. ”konúngur”, og ”fáng”.

Þetta sýnist mér nú eilítið merkilegt orðmyndunar- og beygíngisfræði, en það stemmir reyndar að ”úng” og ”ng” ver að vísa til (>b5″4). Hvað varðar ”íng” myndi nýa málfræðið vísa slíkum orðum til (>b3#2)-beygíngis þessa málfræðis. En, sem sagt, nýa málfræðið fer meðnokkuð annað beygíngarfræði, og þar fellur stofnendíngið ”íng” undir (>C3)-mynstrið.

(6) Sjötta aðalreglið er að sé orðið veikt kvenkinsorð sem endi á ”a” í nefnifalli, þá beygist það skv (>b7#7). Dæmi um slík orð er ”stelpa”, ”kanna”, ”kráka”, ”tunna”, ”kona”.

Einnig þessi orð falla inn í (>C3) í nýa málfræðinu.

(7) Eitt sjöunda og mikilvægt regli er að (a) viðskeytta ákveðna greininu er ekki skeytt að endíngum sem –ur; -ir; og –a etc..  Þetta viðskeytta greini er þannig alveg eins og í hvorgukyni sterks beygíngis í númálinu (”-að” er notað aðeins í veika beygínginu). Þannig t.d. kerra/kerri > kerrið, ekki kerraið, og ekki kerrað ; maður/manni > mannið eða maðrið, en ekki maðurið). (b) Laust greini er einúngis notað í hvorugkynsmyndum sínum (eitt, ein; ”stúlki eitt sat á stóli”;”stúlki ein dönsuðu þar tilsamans”; ”menni eitt sat á einu steini út við vegið”).

(8) Áttunda reglið er síðan að hljóðbreytíngi og hljóðvörp allskyns eru höfð uppi í beyíngunum þegar tök eru á, og vel virðist á því fara. Ekki er annað en eðlilegt að ný hljóðvörp komi upp í nýu língvistíska umhverfi einkynsmálsins, en ég sjálft kann því miður ekki skil á öllum þeim undirliggjandi reglum sem þar eru að verki, í öllu falli ekki enn. – Til þess mun sinnið þarfnast meira reynslis. Vil þó þegar, allavegana í tilraunarskyni, að hljóðbreytíngi meígi eiga sér stað í nefnifalli og þolfalli fleirtalsins þegar t.d. ”æ” eða ”ö” eru í fleirtalsþágufallinu (t.d. bóndi  >> bændi; hani >> höni; manni >> mönni), þ.e. að svo miklu leiti sem einu finnst það fara vel á því. Með öðrum orðum er þá opnað hér fyrir valfrjáls tvímyndi í þessum beygíngarföllum.

Þessi tvö ákvæði samsvara nýa málfræðinu.

(9) Að lokum eitt regli kríngum óþjálni: Þá er orðmyndið er alltof óþjált í eignisfalli óákveðna og ákveðna eintalsins í (>b4), má leyfa sem orðaafbrigði að eignarfallismynd (>b5#4; b6#6; >b7#7) beyíngarmynstranna sé notað í staði þess: Dæmi: kvísl/kvísli – kvísl – kvísli – kvísls/kvíslis || kvíslið – kvíslið – kvíslsins/kvíslisins; eign/eigni – eign – eigni – eigns/eignis | eignið – eignið – eignsins/eignisisns. Þetta má líka gera þótt óþjálni ekki sé aðalmálið, heldur fegurðið. Þegar fólki þannig finnst betur fara á að hafa ”is”-endíngið en á ”s”-endíngið þá er það bara að fylgja því hjarta sínu. T.d. má sumum þykja fallegra að tala um að gánga til glötunis, en að tala um að gánga til glötuns.

Einnig þetta óþjálnisregli ver fyrir hendi í nýa málfræðinu, en það ver eilítið klárara og strángara. Eins og ofan var sagt: Í nýa málfræðinu ver því haldið fram sem regli að orð sem í þolfalli númáls vera endíngislaus (≥ø) fái sem eignisfall einkynsmáls, annað hvort ≥s eða ≥is, þ.v., (ø + s) eða (ø + is),  og þá eigi ákveðni fleirtalsins að vera ≥sins, og ekki ≥isins. Nema þá þetta reynist allt of óþjált.

(10) Síðasta reglið er svo að taka beri tillit til þess málaumhverfis sem beygíngi einkynsmáls út frá reglugerðum sínum inniber, þannig að t.d. krafið að þágufall eintalsins alltaf endi á ”i”-hljóði, og fleirtal í nf. og þf. mjög oft svo, ásamt því að nf.et. oftast á sér tvímyndi sem reproduserar þágufallsmyndið og þannig endar á ”i”, sé leift að alstra nýyrði sem fylgja mynstri sterks beygíngis. T.d. þar sem ”r” er stofnlægt: faðir/feðri – feðri – feðri – feðris | feðri – feðri – feðrum – feðra; bróðir/bræðri – bræðri – bræðri – bræðris | bræðri – bræðri; dóttir/dætri – dætri – dætri – dætris |dætri – dætri – dætrum – dætra.

V. KAFLI:  NOKKUR ORÐ UM ÞETTA LATHUNDI OG ÞAÐ SEM SÍÐAR KEMUR

4. Þetta litla málfræði getur ekki á nokkurt veg verið úttæmandi, en þó held ég að það geti þjónað sem einfalt lathundi eitt ef fólk vill tileinka sér málið og skrifa texti á því. Áhugið á að tileinka sér einkynsíslenskið eða kynhlutlaust íslenskt mál er reyndar sáralítið, en man veit aldrei hvað framtíð þessa máls ber sér í skauti.

Hvað sem því líður, hygg ég, að yrki fólk þó eitthvað að ráði þetta mál skv. þessu reglugerði, munu tendensi í málfari smám saman lyfta fram “i”-myndi tvímyndarinnar í nefnifallinu, sem það vinsælla, og að einhverju leiti lyfta karlkyns- og kvenkynsmyndum númálsins brott í einnig þessu falli. Þetta meðal annars sakir þess að mikið ber á “i”-endínginu orðsins (alltaf í þágufalli eintalsins og mjög oft í nefnifalli og þolfalli fleirtalsins, og í mörgum eignarfallsorðasamsetníngum útfrá eignisfallinu í eintali, og með teíngistafinu “i”). Orð eins og t.d. “reglugerð” mun þá í slíku tilviki líklega minka í tíðni frammi fyrir “reglugerði”, og “hestur” fyrir “hesti”, “þræll” fyrir “þræli”, “maður” fyrir “manni”/”menni”, og jafnvel “kona” fyrir “koni”….

Ég vil að lokum þessa pistils sérstaklega geta þess, að jafnfel þótt nota meígi í nf. et. orð (frá karlkyni og kvenkyni núíslenskis) alveg óbreytt eins og þau eru í númálinu, þá snúa orðin einúngis að einkyns fallorðum. Við seígjum ekki “einn maður” eða “ein kona”, heldur ”eitt maður” og “kona eitt”; “maður þetta er fallegt en konið þarna stórt”; “þetta reglugerð er örlítið og ófullkomið”; ”þetta tunna er nær því fullt orðið”.

Reyndar væri alveg hægt að framskapa einkynsíslenski (einskyns “nærgerð nær-nær”) sem leyfir öllum nafnorðum að halda beyíngismyndum sínum óbreyttum, í öllum föllum, en þá umlykja þau einhlýtu beyíngi hvurugkynsins, gegnum þau fallorð sem að orðmyndunum lúta. Dæmi: >>Og hugur þess manns er í jafnvægi, er fær dreígið skynjanir sín frá nautnamunum, eins ok skjaldbaka eitt, er fær dreígið öll limi sín inn undir sig sjálft.<< – Hvort heldur man geri það, eða eins og hér er gert, leyfi karl- ok kvenkynsmyndi orðanna sem afbrigði einúngis í nefnifall eintalsins og einnig í þolfalli við (>b6#6)- og (>b7#7)-beygíngi, er þetta ekkert einfalt mál. Að klára af þetta leikfimi hugs og sáls, og í öllu beygja málið rétt, er absólút ekki létt og krefst mikils sjálfsagis, varkárnis og æfíngis. Gömlu hann- og húnorðin, beygíngi þeirra og ýmis endíngi, eru huginu töm og því espíngi sem leiða það stöðugt afleiðis. Þessi orð sem slík lenda stöðugt í andstæði ok streiti við málalegt umhverfi sitt (í grunni og botni: einkynið). Eina ráðið út úr þessu spennivesti er þá að venjast málinu, bragða málið og beita því, og gera það oft og leíngi.

Í því tilgángi að auðvelda þetta og þjálfa okkur þýðum við Hávamál Indíalands yfir á einkynsmálið, og texti það sem hér fylgir er það fyrsta kvæðið í því ágæta verki. Þaðan má síðan krækja sig áfram till annara kviða. (En málfar það sem er að verki í kvæðinu, er ekki það sem endurskoðaða mínimálfræði þetta nú setur fram, heldur fylgir fyrirrennari þess.)

Reyndar hefur ég nú farið yfir það kvæðið, eða þetta hluti þess, og þá meir undir áhrifum frá eftirrennari mínímálfræðisins og þess einkynsmálfars sem ég hef tamið mér síðan ég snéri fyrsta kafli Bhagavad-Gita yfir á það ljúfa málið.

Vissilega ekkert sérfræðíngur í málinu, en mér sýnist þýðíngi S.K. Pétursons bara vera gott og kjarnyrt og á fallegu máli. Ég fylgi og texti þýðandins býsna nákvæmlega, nema einstöku sinnum, þegar nýtt lingvístískt umhverfi gerir að mér virðist einhvert minni módifikazjóni vera hentilegt. Ég læt og halda sér að mannanöfn eru óbeygð í textinu, en leyfi mér að módernisera stafsetníngið samkvæmt eígin smekki.

_______________

[1] Ég hefi áður reynt að taka fram reglugerð eitthvert fyrir (meðal annars) steypíngi karlkyns- og kvenkynsnafnorða núíslenskisins til beygíngismynstra hvorugkyns, og þannig framkalla einkyn í málinu á grundvelli hvorugkynsins. (Sjá Lokanótur að Corpus Hermeticum 5*****) Þetta voru tilrauni, svo að seígja reglisverk til bráðabrigða, og ég reiknaði með að þau þyrfti að endurskoða ok breyta, jafnvel forkasta algerlega. Eitt stærsta vandamál í því verkinu var að deila nafnorðunum á öll þrjú beygíngismynstur hvorugkynsin. Hér hefur það tilraunið verið gefið upp á bátið, ok einkynistilraunið sem hér stendur fyrir að því leiti einfaldara.

Verkið hefur líka verið gert einfaldara á mörg önnur máti. T.d. eru sagnbeygíngi (súbjektíft) einfaldari í því að öll þrjú persóni núíslenskis eru með hér, og hvorugkyninu fylgt nánast óbreytt í öllum orðflokkum. Enda þótt vissum komplikazjónum hafi svo verið bætt við hér (ekki minst fleiri beygíngismynstrum og lángt fleiri tvímyndum orða), er málið þó allt mikið léttara þegar til heildsins er litið. (Má þá bera þetta mál saman við fyrri texti mín í einkyni. Hlekki: Mannhirði alheims, ok Hefníng Völsúnga).

En þess ber að geta að ég hefur reyndar nú aftur horfið til tilrauna minna að nota bara eitt persóni við sagnbeygíngi málsins. T.d.: hafa – hefur – hafði – hafa – höfðu; vera – ver – var – vera – voru.

[2] Ég hefi áður sagt að ég ekki vildi kalla einkynsmálið á grundvelli hvorugkynsins “senníslenski” sökum þess að orðmyndunið væri alltof flókið. Nú get ég hisvegar hugsað mér að gera það, vegna þess að í og með þessu regligerði er málið allt einfaldara orðið. En normalt tala ég bara um íslenskt ”einkynsmál” eða ”einkyns íslensku”.

[3] Með mannveri er auðvitað átt við manneski, ekki karlmenni/karlveri.

Nýtt sjöbeygíngiskerfi íslensks einkynsmáls

Einkynsmál

Nýa málfræðið

Heim

Kommentera

Fyll i dina uppgifter nedan eller klicka på en ikon för att logga in:

WordPress.com Logo

Du kommenterar med ditt WordPress.com-konto. Logga ut /  Ändra )

Google-foto

Du kommenterar med ditt Google-konto. Logga ut /  Ändra )

Twitter-bild

Du kommenterar med ditt Twitter-konto. Logga ut /  Ändra )

Facebook-foto

Du kommenterar med ditt Facebook-konto. Logga ut /  Ändra )

Ansluter till %s