Seigj mér það, Skógur, hvað það ver sem þú þekur svo þétt!

[endurskoðað 2120–01-01]

BILD MOSi OG STEINI

+   +   +

Grundtvig (f. 1783, d. 1872) samdi eitt sinn í hugaræsingi þetta ástarljóð til hinna horfnu guða forfæðranna (ég birti þetta fyrst á einkynsmáli, og þá á Grundtvigs eigin máli, sem var danska):

–   –   –

Með drjúpandi tárum ég stari svo stórum. Hvað hefur sig hér?  Ver það! Ver það ekki, ein altaris steini, – öll mosi vuxin, – sem eikanna greini þekja svo þétt! Jú! Það ver það! Svo rétt! Svo rétt! Og ég skelf af munúð og lyst, af heilögu andi í sáli mér kysst. Ég skunda, í ákefð, frá mér allt numið, að kasta mér niður við altari þeirra – og lofprísa Þau, – þessi (núorðið) sofandi Guði.

–  –  –

Med faldende tårer jeg stirrer så såre. Hvad løfter sig hist? O, er det ej alterets mossede stene, som egenes grene så tætte omhvælver! Det er – O, jeg skælver, Jeg dirrer af lyst, og hellig andagt opfylder mit bryst. Jeg iler, jeg iler med vingede fjed, for asernes alter at kaste mig ned og prise de hensovende guder.

 

Nikolaj Frederik Severin Grundtvig

+   +   +

Einkynsmál / Kynhlutlaust íslenskt mál


Önnur ljóð einhver

 

Rúnatal Óðins á kynhlutlausu máli

Þat mælti mitt mæðri

Sköpunarsálmur Rígvedis

Tvö steini sátu á steini

Frétti frá loftgángi mínu