1. Niðurstigníngissaga

Helfarissagni Kristí; um hversu Herri vort heimtaði alli dauða úr heljum

Bildresultat för christ and hell

Kapítuli 1

Bræðri þey tvö, Karínos og Levkíos, syni Símeonis hins gamla, seígja svo frá Kristí niðurstígningi til Helvítis, í bóki því er þey görðu um það, hversu Kristus hafði þá Adam  og alli öðri upp þaðan; og enda þótt þessu verki þeirra ekki veri upphaldið sem öðrum heilögum ritníngum, skall man ekki mistreysta því af þeim sökum, því að bók þetta ver að kalla verk Græðisins, og seígja fólk það vera samansett af Níkidemusi, lærisveini* einu Herrisins.

Við stóðu á nokkru sem leit út fyrir að vera völlur eitt, sögðu þey, og þar var Adam, og höfuðfeðrin öll, og spámennin.** Þarna var þokusamt, og myrkur, og vont að vera. Þá görðisk það minnislegt og merkilegt, að næsta vettfángis skein þar ljós fagurt og bjart svá sem af sóli yfir okkur alli. Þá tók Adam, feðri alls mannkyns, og öll höfuðfeðrin og smámennin að fagna mjög og mæla svo: ”Ljós þetta mun skína af guði, er oss hefur heitið að senda ljós sitt.” Þá kallaði Jesaja, spáverið,  og mælti svo: ”Þetta ljós ver af guði, svo sem ég sagði þegar ég var lífs á jörði, og mælti ég þá svo:  ´Terra Zabulon et terra Neptalim transiordanis via maris Galilee gentium, populus, qui sedebatin tenebris, lucem vidid magnam, habitantibus in regionibus umbre mortis lux orta est eis. [Sebulon-landið og Naftali-landið, sem liggja þessum meígin Jórdanár, ver veígið til hafsins fyrir Gallileufólkið. Það fólk sem býr við myrkur, skall fá séð eitt mikið og magnað ljós, og fyrir þey er búa í skuggadölum dauðsins uppstígur ljós eitt.] Nú ver ljós það komið yfir oss, er ég spáði þá að koma mundi, þvíað að sönnu sitja við í myrkrum hels. En nú meiga við gleðjast stórlega yfir þessu ljósi.

Þá kom þar gángandi feðri okkar Símeon, þegar fólkfjöldið var þar saman komið, og mælti þá allglaðlega til guðs vina: ”Gerið dýrð domino nostro Jesú Cristo, því að ég tók þenna í faðmi mitt þegar þenn var eitt barn, og barég þenna  í kirkji, og var ég þá kveikti heilögu andi og saung því þetta: ´Nunc dimitis Vskque in finem´. [Nú lætur þú þjón þitt fara,…´ alveg til endis.] Þessu erindi fögnuðu mjög alli guðs heilögu. ”

Þá kom þar að gángandi maðri það er þey kenndu eigi; þenþa maður var gervilegt og á slíkt veg búið, sem væri þenn af eyðimörki komið. Þey spurðu þá þenna að nafni, eða hvað þenn kynni þeim frétta að seígja. Þenn lést Jóhannes heita, og verið hafa það rödd sem hrópaði í eyðimörkinu, og fyrirrennari burs guðs á jarðríki. ”Ég var þenþa mannveri sem gert var að seígja fólki deili á því, að guðs bur væri komið niður til þess, til að hjálpa þeim sem það vildu þiggja. Og þá er ég sá þenna koma að finna mig, þá knúði mig enn heilagt andi, svo að ég mælti þetta:  ´Ecce agnus dei usque in finem!´ [Sjá endilega, þarna Guðs lamb!]. Ég skírði þenna þá í ánni Jórdan. En þá sá ég andi heilagt koma yfir þenna í dúfis líki, og ég heyrði og rödd af himnum mæla: ´Hic est dilectus meus in quo mihi complacui. ´[´Þetta ver bur mitt, þenþa sem ég elskar og hefur velþóknun á.] En nú kann ég yður það að seígja, að ég hefur nú farið fyrir þenni híngað, þess erindis að boða yður þannig, að nú muni ver all skammt til þess að bíða uns ipse filius dei,  sjálft guðs bur (son), mun hér koma af himnum ofan að vitja vor, þeirra mannvera sem hér í myrkrum hels sitja.

* [lærisveri] | ** [höfuðfæðrin öll og spáverin]

___________

Einkynsmál

Mínímálfræði íslensks einkynsmáls

Málfræðilega kynhlutlaust íslenskt mál / Nýa málfræðið

2. Niðurstigníngissaga. Kapituli 2

3. Niðurstigníngissaga. Kapítuli 3.


 

Nokkur önnur texti á einkynsmáli:

Corpus Hermeticum

Hefníngi Völsúnga